Limburgs zwaarste………..

IMG_4123

Opstaan op zondag om 7.15u voor een trail in Limburg lijkt best laat, zeker als je weet dat je nog 200km moet rijden. Wat een luxe, dat heet uitslapen.

Eerst maar eens mijn spullen bij elkaar gezocht, want dat was er de avond van tevoren niet meer van gekomen. Alles dubbelchecken, want een controlfreak als ik ben, mag je echt niks vergeten. Wat ik in ieder geval de avond ervoor al had voorbereid was mijn tas met gelletjes, blocs en SPIbelt voor onderweg. Tas met krentenbollen, winegums, chocolademelk en brood was snel ingepakt.

Standaard ontbijt ik voor een race met yoghurt met muesli…. Noem het een bijgeloof, maar zonder gaat het volgens mij niet. Om 10 uur had ik met mijn trailmaatje Annelies afgesproken om vanuit Roosendaal te vertrekken. Onderweg zouden we craziemaatje Erik nog ergens in de buurt van Eindhoven oppikken, om daarna door te rijden naar Maastricht. Ik had trouwens een nieuwe auto bij me en de navigatie was duidelijk nog niet in de buurt van de ENCI-groeven geweest. We zaten helemaal aan de verkeerde kant van het water. Maar met de kaart op je telefoon kom je er wel. Parkeerplaats vlakbij het kantoor van de ENCI, bleek toch niet vlakbij het startterrein. Ach…. dan waren de beentjes vast los

IMG_4092

Startnummers waren niet van tevoren uitgedeeld, dus lekker in de rij om startnummer af te halen en shirt niet te vergeten. Wachtend in de rij, raakte ik aan de praat met een oudere man die de Pietersbergtrail al vaker had gelopen, hij vond ‘m niet zwaar. Maaaaaaaaaaaaar…….. het venijn zat ‘m in de staart gaf hij aan. Zo’n beetje tussen de 26e en 29e km. Ik dacht meteen “mijn hemel….. waarom heb ik niet gewoon voor de 19km in geschreven”, maar goed ik ben sinds kort één van de crazies, dus ja……  Erik was verstandiger geweest en had voor de 19km gekozen, terwijl Annelies en ik ‘m in de auto nog wel hadden zitten pesten dat 19km wel een beetje een afstand was voor watjes.

De sfeer bij een trailrun is trouwens wel totaal anders dan bij een wegwedstrijd. Niks geen kleedruimte of toiletten…. Dixies, lange tafels en banken en een bagagetent. IMG_4094

De nummers waren gehaald, dus de verdere voorbereiding kon beginnen. Banaantje eten, nog wat drinken en zorgen dat je alles mee had voor onderweg. En natuurlijk nog even een “vooraf-foto”

IMG_4101IMG_4115

Om 14u startten alle afstanden, de 8km, 19km en 32km. Dat gebeurt niet vanuit een mooi startvak ingedeeld op opgegeven mogelijke eindtijd of op ingeschreven afstand bij een trail en ook niet met een startschot. Dat gaat nog ouderwets…… Met een speaker…… “Klaar voor de start…… AF!”

IMG_4120

De eerste km’s waren meteen pittig, ik had gedacht dat inlopen niet nodig was. Ik moest tenslotte 32km dus spieren zouden de eerste paar km wel rustig opwarmen. Maar dat we meteen omhoog zouden gaan… Ik liet Annelies en Erik maar gaan en liep mijn eigen tempo omhoog. Na dit pad volgde er mooie bospaadjes, om vervolgens terug te keren om door de steengroeven te lopen waar we ook gestart waren. Mensen mentaal testen heet dat, ik heb daar altijd een hekel aan. Kom je weer op het stuk waar je straks zult finishen. De zon was net doorgekomen en de witte ondergrond in de steengroeven weerkaatsten het zonlicht heel erg en maakte het ook nog eens megawarm. Maaaaaar…… wel erg mooi!

IMG_4095IMG_4088

Eenmaal uit de groeve volgende er stukken grasveld, zandpaden, Belgische dorpjes, rotswanden, trapjes en supermooie uitzichten. De foto’s zeggen alles………….

IMG_4089IMG_4097

IMG_4127IMG_4130

IMG_4087

Met zulke dingen onderweg was het op en top GENIETEN!! Het lopen ging lekker ondanks de warmte, van mij hadden er wat meer drinkposten mogen zijn, 2 is wat weinig op 32km. Maar een stukje sinaasappel en ontbijtkoek gaat er altijd wel in onderweg. Na de 2de drinkpost, die op 22km zat ongeveer, moesten we aan de overkant van de brug naar beneden. En daar ging het bijna mis…. Jemig…… dat was een pittig stijl stukje………….. NAAR BENEDEN!! Zonder trailschoenen is de enige manier op je kont naar beneden laten glijden. Vervolgens een km of 2 langs de Maas mogen lopen, het zonnetje kleurde de rotswanden bijna goud. Zo verschrikkelijk mooi! Maar stoppen kon ik niet, ik was er nog niet en vroeg me af of ik wel weer in gang zou komen. In mijn achterhoofd zat nog steeds de opmerking van de man in de rij bij het afhalen van het startnummer. Vanaf km 26 ongeveer zou “het venijn” beginnen. Oei, oei…… dat kwam steeds dichterbij. Eenmaal van de weg af, het bos weer in had de man in de rij inderdaad niks te veel gezegd. Dat was echt steil omhoog. Onderaan zo’n stuk bospad stopte ik dan ook maar even om te bekijken waar ik op de weg naar boven mijn voeten zou kunnen zetten en waar er takken of boomwortels zaten waar ik me aan vast kon pakken als het nodig was. Even dacht ik “Mas……… je bent knettergek, stop ermee” Maar ik ben geen “Quitter” en ik was er tenslotte bijna, ik had er ongeveer 28km opzitten, dan zouden die laatste 4 toch zeker ook wel lukken. Doorgaan dus………. Wat wel erg lekker was….. het klimmetje wat we meteen na de start hadden, was nu de weg naar de finish, van bovenaf kon je de steengroeve zien liggen en hoorde ik de machine draaien….. Nu is het niet ver meer dacht ik en had zelfs nog een klein beetje over om  mijn snelheid op te schroeven met de finish in zicht.

IMG_4103

Annelies en Erik stonden me bij de finish al op te wachten en schreeuwden me binnen, geweldig….. nog even een laaste boost!

IMG_4102IMG_4099

IMG_4108

32km in 3:46 was ik niet ontevreden over, zeker niet met 800 hoogtemeters. Craziemaatje Erik had zijn 19km in 1:51 afgelegd en trailmaatje Annelies werd “effe” 2de vrouw op de 32km in een tijd van 2:58

Het buffelen moest natuurlijk beloond worden, heerlijk op het terrasje in de zon…….

IMG_4121IMG_4122

Oow ja……… waar stond de auto ook alweer? Neeeeeeeeeeee………….. dat was nog een pittig stukje lopen. Was het vanmorgen om de beentjes vast warm te lopen dan nu maar met het idee dat uitlopen ook niet verkeerd zal zijn. Op naar huis! Bij Nederweert nog “even” een Burger King binnen gestapt voor een lekkere vette hap. Dat “even”werd alleen 25 min wachten op onze broodjes en dat valt tegen als je een trailrun gedaan hebt, dan heb je HONGER!!!! Met drie volle buiken verder, Erik verruilde de ene auto nog voor de andere net onder Eindhoven om verder naar huis te rijden. Annelies en ik reden door naar Roosendaal.

De Pietersbergtrail zat er op, supermooi en absoluut Limburgs zwaarste!

Mascha

Advertenties

6 Comments Voeg uw reactie toe

  1. Marlous schreef:

    Leuk geschreven Mascha! Welkom bij de crazie club

    Like

  2. Anouk schreef:

    Super leuk geschreven en hele mooie foto’s!! Enne…je bent absoluut een crazy 😛

    Like

  3. Roos schreef:

    Wauw, wat ziet er gaaf uit. Ik wist niet dat het zo n tof parcours was, misschien toch volgende jaar ook maar een volle dag opofferen om mee te gaan! Leuk verslag! Mooi debuut!

    Like

  4. Nikki schreef:

    Halfcrazy for sure 😉

    Like

  5. carlijn schreef:

    Super leuk geschreven!!! Klinkt als een leuke trail.. 🙂

    Like

  6. Corrie schreef:

    Leuke blog , maaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaar ,Erik een watje te noemen toch niet echt
    sportief, grapje!!!!!!! (ha,ha,)
    Mooie foto,s
    Ga zo door, erg leuk en gezellig met z,n allen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s