Dutch Coast Ultra Run By Night

10906163_750577035037742_6148651592869319949_n

Afgelopen vrijdagnacht 9 januari vond de vijfde editie van de Dutch Coast Ultra Run by Night plaats. Een trailrun voor echte ultralopers en heldhaftige avonturiers. De run die ieder jaar steeds meer trailerts en liefhebbers van het heel-lang-lopen trekt had dit jaar voor het eerst een mini-afstand. Voor de de kleintjes zeg maar. 😉 Een prettige afstand van 25 kilometer van Den Helder naar Petten over het strand, in het holst van de nacht in de achtervolging van het licht van je hoofdlamp. Een unieke kans die tevens wel wát training en ervaring vereist. Hoe kwamen we hierbij?

Erik en Marlous hadden zich in eerste instantie ingeschreven voor deze run. Helaas door blessures was de 25 kilometer over het strand nog iets te hoog gegrepen. (Iets met geen risico willen lopen!) De startbewijzen werden in de groep gegooid en Nikki wilde zich wel wagen aan het avontuur. Ze eiste alleen wel dat ze niet in haar eentje in het donker over het strand hoefde te lopen. Marleen wilde wel maar twijfelde even omdat Egmond ook dat weekend was, maar Nikki wist haar over te halen. 😛 Er werd contact gelegd met de organisatie om de startbewijzen over te dragen. Na wat heen en weer mailen was dit gelukkig gelukt. Wij als ervaren massa-hardloopwedstrijd-atleten (haha) zijn een ster in het overdragen, doorverkopen en doorgeven van startbewijzen. Iets waar ze hier nog niet bekend mee waren! Tja, als je je inschrijft voor een ultramarathon liggen er niet echt veel mensen op de loer om in jouw plaats te lopen, denk ik?! 😉

Een bed&breakfast was ook snel gevonden en met nog 2 weken te gaan werden er ook nog hoofdlampen aangeschaft. Dit was verplicht en eigenlijk ook niet zo gek met een run in het donker. Op de Facebook-pagina van het evenement werden de weersvoorspellingen ondertussen met de dag slechter… Wind, heel veel wind. Marleen kreeg het er wel een beetje benauwd van maar Nikki zei dat het allemaal wel mee zou vallen. We zouden inmiddels voor de kortste afstand gaan. De waarschuwingen van de organisatie vlogen ons om de oren en er werd herhaaldelijk gezegd dat men niet moest starten als er twijfels waren of je het wel of niet aan zou kunnen. Zouden er lopers op de 25 hebben afgemeld? Met in het achterhoofd dat de waarschuwingen alleen golden voor de mensen die langer dan 3/3.5 uur onderwegen zouden bereidden we ons maar verder voor. Gezonde spanning is goed toch?

Photo 09-01-15 16 05 39

9 januari, D-DAY! Nikki en Marleen hadden rond een uur of 3 afgesproken in Alkmaar om vanaf daar de bus naar Petten te pakken. Bepakt kwam Marleen aanlopen terwijl Nikki met een bescheiden tas stond te wachten. 😛 Die Nikki heeft het allemaal vaker gedaan natuurlijk. (Iets met de Salland Trail, 50 kilometer en een overnachting, die wist precies wat ze nodig had) In Petten of all places was het huis van Piet, de eigenaar van het bed&breakfast zo gevonden. Hij gaf ons een rondleiding en vroeg naar ons avontuur. In een poging ons gerust te stellen zei hij dat de wind al minder was dan die ochtend. Maar het leek alsof hij ook een beetje zenuwachtig was voor ons. 😛 Na het dumpen van de spullen besloten we een kijkje te nemen bij De Dijk, de plek waar we die nacht zouden finishen. Alle hoop vervloog daar letterlijk (echt!). Het waaide niet een beetje, nee het waaide gigantisch! Marleen was zelfs bang dat ze weg zou waaien en van de dijk zou afrollen, later maar een goed zware bodem leggen. Haha! We maakten wat foto’s en filmpjes om aan de andere Halfcrazyrunners te laten zien. Vervolgens ploeterden we door de tegenwind terug naar het dorpje (dit belooft wat jongens), op naar de Spar waar we voldoende eten en chocola insloegen.

Photo 09-01-15 16 05 13

Terug in het bed&breakfast werd Marleen opeens gebeld door Piet… Hij en zijn vrouw hadden wat gepraat over ons en Piet vroeg hoe we van plan waren richting Den Helder te gaan want het waaide nu wel behoorlijk! Hij bood aan om ons naar te brengen waar de start zou zijn. Super lief! We konden toen bijna een uur langer in het warme appartement blijven om ons mentaal voor te bereiden. Het bunkeren was inmiddels begonnen want de magnetronmaaltijden werden opgewarmd. Terwijl de regen tegen het dak kletterde aten en dronken Marleen en Nikki hun buikjes rond en was het wachten tot dat ze richting Den Helder zouden gaan. Uit verveling stuurden we nog een foto de groepsapp in om de anderen te laten schrikken dat Nikki van de trap was gevallen, maar helaas viel ze door de mand ondanks haar prestigieuze acteerkunsten.

Photo 09-01-15 16 33 36

Om half 9 stapten Marleen en Nikki bij Piet in de auto. Alleen… De auto wilde niet starten! Volgens mij was het een elektrische auto en er gebeurde werkelijk niks. Wel meer dan vijf keer probeerde Piet de auto aan te zetten. We kregen het toch wel even benauwd maar Piet bleek gelukkig nóg een auto te hebben en zo waren we met een half uurtje in Den Helder. Piet nogmaals bedankt, en als we zaterdag ’s middags nog niet aan de bel getrokken hebben dat we er weer vandoor gingen, mocht hij zich wel zorgen gaan maken. 😛 In Hotel Wienerhof meldden we ons aan voor de startnummers. Nikki met 1 en Marleen met 2, super gaaf! We zochten een plekje aan de bar, Nikki propte de laatste dropfruit duo’s naar binnen en Marleen nog iets teveel bananen en krentenbollen, we keken wat zenuwachtig rond, dronken nog wat water en speldden het startnummer vast op onze rugzakjes. Een van de organisatoren (Rinus) kwam een praatje maken en zorgde voor wat extra zenuwen door de zware omstandigheden te benadrukken (bedankt!). Allebei nog even een zenuwplasje en toen even voor 10 uur met de hele groep naar buiten. Nog even snel een fotootje, wat laatste instructies van Rinus en toen kwam de groep in beweging. Het was begonnen!!!

10917081_1091509604207840_6572764041641007685_n10007408_1091509537541180_4042510591644825230_n

De eerste kilometers waren door de binnenstad van Den Helder richting de dijk. Nikki klaagde dat ze misschien toch teveel lagen aan had, Marleen mopperde dat ze teveel gegeten had. Het tempo lag hier ook wat hoog maar ging drastisch naar beneden toen de dijk bereikt werd. We klommen over een trappetje, sloegen af naar links, BAM! Hier begonnen de kilometers met tegenwind. Oh boy, waar zijn we aan begonnen? Van een lekker duurloop-tempo’tje daalde de snelheid naar tempo schuifelen-als-je-opa. De hoofdlampen gingen aan en het beuken begon. Rechts ging de zee wild tekeer en klapte soms vol over het fietspad waar we op liepen, links was de vuurtoren te zien. Nikki maakte wat foto’s en stuurde die in groepsapp naar de anderen, wat extra support was van harte welkom dacht ze. Het zal na 2 kilometer over de dijk ongeveer geweest zijn dat het asfalt over ging in zand, het probleem was alleen dat er geen strand was. (Op zondag in Egmond, dáár was een strand) Er was een smal paadje langs het duin met rechts een afgrond van een meter waar de zee bulderde. We schuifelden hier voorzichtig overheen, afgewisseld met wandelen. Nu al wandelen! Marleen viel dat wel een beetje zwaar, het was spannend om niet te vallen, maar als dit onze ondergrond was voor de komende 20 kilometer….

10888404_1091509747541159_1454501248330882858_n

Bij kilometer 7 werd het strand gelukkig weer enigszins begaanbaar en konden we even bijkomen. Nikki draaide zich naar de zee terwijl Marleen hurkte tegen de duinen aan. Zeikwijf ook. 😛 Gevoelsmatig vlogen de eerste 10 kilometer voorbij (en de anderhalf(!) uur die daarmee gepaard gingen) ondanks de aanhoudende wind. Het kwam vast vanwege het magische gevoel dat je daar in het donker liep, je een weg banend over het strand met windkracht 7/8 vol tegen, terwijl de zee rechts van je wild tekeer ging. Soort van alleen op de wereld met zijn tweeën. Ware het niet dat we soms wat lichtjes in de verte zagen, voor en achter ons. Meerdere malen moesten Marleen en Nikki uitwijken naar links als een golf wel heel dichtbij kwam. Het ging niet altijd goed met natte voeten tot gevolg. Nikki huiverde al want dat werden blaren. De gelletjes gingen erin als snoepjes en ook even wandelen voor wat slokken water. We liepen al enige tijd alleen, heel af en toe werden we ingehaald door andere lopers maar een gesprek aanknopen ging gewoon niet door de wind. Het ene moment liep Marleen rechtsvoor en het andere moment liep Nikki rechtsvoor. Om elkaar nog enigszins uit de wind te houden was het idee. Maar liever liepen we naast elkaar want de combinatie van een felle hoofdlamp en onze blitse reflecterende Nike jasjes maakte dat we verblind werden als we achter de ander liepen. Luxe probleem 😉

10170924_1091509684207832_82714607359695355_n

De laatste 6 kilometer duurde toch wel langst vooral gevoelsmatig. Ergens zie je in de verte een licht en hoop je vurig dat het De Dijk bij Petten is en dat het HEEL snel dichterbij komt. We waren het beuken behoorlijk beu en alles deed inmiddels pijn. We hebben het gevoel stil te staan als een andere man ons al snelwandelend lijkt bij te kunnen houden. Kilometers van 8/9 of zelfs 10 minuten waren geen uitzondering, sterker nog, het was ons gemiddelde tempo. Een enorm klein verschil met wandelen en ‘lopen’. Maar toch hou je de moed erin en gaat steeds weer lopen want net die paar minuutjes eerder thuis zijn is wel lekker. En we bleven ten minste warm. Google Maps wordt erbij gepakt en de moed zakt nog verder in onze schoenen. De afstand volgens Google was nog veel groter dan de resterende kilometers op onze horloges… Nog een stukje wandelen dan maar. Er schijnt licht in de verte maar het lijkt niet dichterbij te komen.

Dan zien we eindelijk na ruim 3 uur en drie kwartier heel vaag de contouren van iets wat op een dijk lijkt in de duisternis verschijnen. Nikki lijkt hernieuwde energie te krijgen als ze eenmaal asfalt onder haar voeten voelt. Dit is De Dijk Marleen! ‘We zijn er bijna!’ Terwijl ze even verderop de trap opstrompelen werpt Nikki nog een blik op de weg die achter haar ligt. Een rits van hoofdlampjes is te zien van andere lopers. Prachtig om te zien! Echt heel gaaf. Aan de ene kant ben je zelf heel blij dat je er bent en aan de andere kant voel je de pijn (of het geluk) van alle lopers die nog een heel stuk moeten. Of zelfs nog verder. Respect!

10922639_10204024183429807_6433527685097858510_n 10292150_10204024183709814_4175083255064123722_n

De parkeerplaats, dat busje daar, de finish! We hebben het geflikt! Rinus maakte een foto van ons waarop onze gezichten heel veel zeggen. Opluchting, pijn maar vooral blijdschap dat het erop zit na bijna 4 uur beuken tegen de wind in. We krijgen een tasje in onze hand gedrukt en Rinus spreekt zijn bewondering uit. Yes! Dat hebben de (jongste?) dames toch even gedaan! We nemen afscheid en Marleen kruipt de laatste 500 meter naar het bed&breakfast. Als eerste springt ze onder de douche terwijl Nikki de groepsapp wakker schud. Als Nikki ook het zand uit haar haren heeft gewassen ligt Marleen al op de bank. Poeh, dit was echt pittig! Er word nog wat gegeten en gedronken. De avond wordt nogmaals besproken en Egmond lijkt helemaal van de baan te zijn als we naar bed kruipen.

10933699_10152614700029205_8886163130533361709_n10898006_1091509474207853_8103888670054023095_n

De Dutch Coast Ultra Run by Night was werkelijk een onvergetelijke ervaring!

Advertenties

9 Comments Voeg uw reactie toe

  1. Marlous schreef:

    Dikke klasse kanjers! Nog steeds trots op jullie!

    Like

  2. rinusrunning schreef:

    Trots op jullie, echt zo goed en niet normaal zo veel storm en hoog water…Dit ga je zelden nog mee maken in je leven, rennen in het donker over het strand met dit weer….Mooi verslag en fijn om te horen dat het voor jullie ook een avontuur is geweest waar je fijn op terug kan kijken, dat was juist mijn bedoeling geweest van dit strand avontuur…terug naar de basis van het avontuur hardlopen, en jullie waren erbij….Ik heb veel (halve) marathons en ultra gerend in Nederland en in het buitenland, maar dit is echt uniek..
    Groet Rinus

    Like

  3. Sierd schreef:

    Wat een verhaal meiden, een ervaring om nooit meer te vergeten…trots op jullie.

    Sierd

    Like

  4. erikbroekmeulen schreef:

    Top gedaan bikkels !! En een superleuk verslag !! 🙂

    Like

  5. John schreef:

    Toppers zijn jullie💪 Respect voor de prestatie die jullie geleverd hebben. Dat strand, die wind, pffff…..
    Mooi verslag van jullie avontuur, erg leuk om te lezen.

    Like

  6. Inge Groenewegen schreef:

    Jeetje wat een run zeg!
    Wat ontzettend knap dat jullie door hebben gezet, vreselijk die wind alsof je tegen een muur aanloopt! En dan ook nog natte schoenen + het feit dat je bijna ‘blind’ rent!
    Mogen jullie allebei super trots op zijn en het klinkt echt als een onvergetelijke ervaring 🙂

    Liefs, Inge

    Like

  7. runningmas schreef:

    Wat een ervaring meiden! Nooit meer vergeten. Jullie zijn echt crazy, laat dat half er maar af 😉

    Like

  8. Inky schreef:

    Wauw, ik zat nog steeds op jullie oude site! En nu ik toch rust houdt met m’n pootje omhoog op m’n vrije dag zijn deze verhalen super inspirerend en leuk om te lezen! Toppers dat zijn jullie Nikki en Maleen super gedaan! Respect!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s