Nog meer (zon), zee, strand, wind en kilometers in Egmond

Photo 16-01-15 15 35 26

Het zal jullie niet ontgaan zijn dat wij (Marlous, Nikki en Marleen) vorige week zondag ook aanwezig waren bij de Halve Marathon van Egmond. Naar zeggen schijnt het de zwaarste halve marathon van Nederland te zijn door het afwisselende parcours en de vaak winterse omstandigheden…. Nikki en Marleen weten inmiddels wel beter en voor hun was dit een zeer welkom, rustig, uitlooprondje na de epische tocht van de vrijdag ervoor. Marlous liep met haar collega’s van Run2Day de kwart marathon! Lees snel verder voor ons verhaal.

Photo 16-01-15 15 39 39

Net als Marleen en Nikki liep ik ook mee in Egmond alleen dan niet de halve marathon maar een kwart. Normaal gaan de crazies altijd samen op pad alleen deze keer was ik met mijn werk (Run2Day) een weekendje weg en daar zat ook deze loop bij in omdat wij door het merk Saucony waren uitgenodigd om deel te nemen aan dit event.
De start was rond half elf, iets na tien uur liepen wij naar het startvak. Er stond al een pittig windje. Overal waaide plastic poncho’s je om de oren en op de boulevard merkte je nog meer hoe sterk de wind was. Na ongeveer 10 minuten in het startvak te zijn gezandstraald werd er opeens een mededeling gedaan dat de start met een half uur was uitgesteld omdat er geen strand was. Deze was door de zee foetsie! Ondertussen werd er door de organisatie een nieuwe route uitgezet door de duinen (wat achteraf bleek) . Rond elf uur mochten we dan eindelijk van start, de route ging eerst een stukje door de stad en toen richting duinen over smalle paden. Na een kilometer of 5 kwamen de duinen op en neer en op en neer en zo ging het 5 km door. Ik dacht, waar blijft dat strand maar die kwam dus niet. Blij om weer een stukje asfalt te zien op de 10 kilometer, nog een klein stukje te gaan! Ook stond hier weer publiek. Nog een paar honderd meter en daar was de finish al.
Het was een leuke loop alleen die duinen hadden ze van mij mogen overslaan haha. Daarna de rest van mijn collega’s aangemoedigd op de halve marathon en natuurlijk m’n mede crazies Nikki en Marleen! Knappe prestatie meiden afgelopen weekend gewoon even 47 km lopen!
Over 2 weken is de midwinter marathon in Apeldoorn waar we weer bijna met z’n alle zullen lopen, ik kijk er naar uit!

Na een zaterdagavond vol twijfel (“zullen we?”) besloten we om gewoon gek te doen en onze medailles te gaan ophalen in Egmond. Toch geld betaald ervoor dus het is zonde om het zo voorbij te laten gaan. We zouden wel zien hoe het ging lopen! Na een goede maaltijd en middagdutje leken de benen nog wel goed te werken dus de wekker werd gezet en de outfit werd klaargelegd!

Brrr, wat koud! En nog steeds veel wind! De treinen liepen al vertraging op, we ontmoetten elkaar toen in Haarlem. Nog een klein stukje verder naar Heiloo waar we de pendelbus zouden nemen naar Egmond. Onderweg hoorden we dat de start was uitgesteld dus dat scheelde, konden we wat rustiger aan doen. Af en toe een grap over en weer over hoe zwaar het vrijdags was dus dat het alleen maar kon meevallen. 😉

We stonden op de pendelbus te wachten, en wonder boven wonder konden we direct al in de eerstvolgende bus na een luttele 10 minuten wachten. Ging lekker! Eenmaal aangekomen in Egmond werd al snel duidelijk waar we heen moesten, massa’s mensen overal! Even later vonden we Natasja en gingen we eerst maar in de rij staan voor de Dixi’s voordat we onze warme kleding uit zouden doen. Want f*ck wat was die wind koud! Het was nog een heel stukje lopen naar de start en onze voeten werden bijna al gevoelloos van de kou. Startvak gevonden, langzaam naar voren schuifelen en voordat we het wisten liepen we over de matten heen. Het was begonnen!

Photo 16-01-15 15 42 29

Oei. Die benen voelen wel alsof ze iets gedaan hebben vrijdagnacht! Hopelijk zijn ze na een paar kilometer weer wat losser. Misschien is het gewoon de kou. 😉 Nog geen kilometer onderweg en ik moest alweer naar het toilet. (Herkenbaar van vrijdag, niet?) Gelukkig toch geen tijdsdoel dus de ogen gingen opzoek naar de eerste beste Dixi. Twee uur lopen met een volle blaas is niet te doen joh, haha. Nikki en Natasja gingen rustig verder. Dat minuutje rust doet toch goed voor de benen en de versnelling ging aan! Strandje op, heerlijk mee wind, zonnetje, uitzicht. Prachtig! Niet veel later had ik Nikki en Natasja alweer gespot en haakte aan. Dit ging lekker!

Ongeveer op de helft van de race naderden we het einde van het strand en daarmee de eerste verzorgingspost. Je raadt het niet, maar ik moest weer mijn blaas legen. Dit weekend stond de kraan aardig open haha! 😛 Klein tandje terug en weer opzoek. Nikki ging er vandoor. Achteraf blijkt dat Natasja allang weg gespurt was terwijl ik dacht dat ze achter mij zat. Vond ik toen nog jammer want ik dacht dat ze daarmee haar tijdsdoel niet zou gaan halen. Gelukkig ging ze echt super goed en heeft ze een dik PR gelopen!

Een paar kilometer verder een een opluchting later gingen de benen steeds soepeler. Ik versnelde steeds meer omdat ik wilde kijken of ik weer bij Nikki kon aanhaken. Als zij hetzelfde tempo zou aanhouden wist ik precies rond welke gemiddelde pace ik moest uitkomen. Gestaag zakte de pace en steeg de snelheid. Helaas door nog wat venijnige klimmetjes en flink wat tegenwind op de boulevard redde ik het op één minuut na niet om samen met Nikki te finishen. Ach, who cares serieus?! We liepen beide een gemiddelde snelheid van net boven de 10 kilometer per uur! Dat had ik nooit gedacht na vrijdag. Het ging allemaal super goed dus dat zijn goede vooruitzichten voor komende paar maanden. Als het lichaam snel herstelt van zulke runs moet die marathon (voor mij) en die twee ultra-marathons (voor Nikki) wel goed komen. Natuurlijk was het nog wel even afwachten wat de komende dagen zouden gaan doen maar inmiddels kan ik wel voor ons beide spreken dat de benen het nog goed doen. 😉 Score!

Photo 16-01-15 15 43 56

In de sporthal verzamelt, weer warme kleding aangedaan en even bijgekomen. We kwamen Gabriella (Gaby Runs The World) en Yoni nog tegen die allebei ook super goed gelopen hebben. Zo leuk om steeds bekenden tegen te komen. 🙂

Marlous was met haar collega’s dus helaas zagen we haar niet meer. Op naar de pendelbussen met zijn drieën en op Heiloo weer met de trein. Moe, hongerig, maar voldaan thuis aangekomen. Wat een heerlijk weekend!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s