Crazies on trail

image879

Afgelopen zaterdag was het dan eindelijk zover! De dag waar Marleen, Marlous, Erik, Nikki en ik (Anouk) al een jaar naar uitkeken, 14 maart 2015 Salland Trail!! 😀 Toen we Nikki daar vorig jaar aangemoedigd hebben zijn we allemaal op slag verliefd geworden op de Sallandse Heuvelrug. 

Nikki en ik hadden vanwege de afstand besloten in de buurt te overnachten, in dezelfde B&B waar Nikki vorig jaar ook sliep. Uit het werk snel eten, de laatste spullen in de tas en hup de auto in om Nikki op te halen en richting Nijverdal te gaan. Na een avond van veel gerol over de foamroller en stapelen met Tony chocolade kropen we op tijd in bed. Door de zenuwen kon ik ’s nachts 2 keer de steile trap af om zenuwplasjes te doen, maar dankzij het goede bed sliep ik toch behoorlijk goed. De volgende ochtend werden we verrast met een uitgebreid ontbijt, maar speelden de zenuwen van Nikki op. Met moeite kreeg ze een yoghurtje, een boterham en een mini krentenbol naar binnen. Niet echt een ultra ontbijt 🙂 Ik kon ondanks m’n zenuwen gelukkig wel goed ontbijten. Na het ontbijt verlieten we de B&B reden we naar de start. Startnummer opgehaald, foto momentje met Rinus en Bertus, weer eens een zenuwplasje en Nikki moest naar de start. Ik had nog een uur voor de start, maar liep natuurlijk even mee naar buiten en maakte nog een foto van de start. Daarna weer snel naar binnen, want warm was het niet!

blabla

Na binnen nog even een praatje gemaakt te hebben, kwamen Erik, Marleen, Marlous en Emma als snel ook aan. Voor Emma was het last minute ook nog gelukt een startbewijs te regelen 🙂 Nadat ook zij hun startbewijs hadden opgehaald, werden de laatste voorbereidingen getroffen. Voor de meeste is dat een banaan eten en het nummer opspelden, maar voor Marleen was dat ook nog even haar schoenen veteren…. Gelukkig is Marlous daar inmiddels snelle jelle in geworden en kwam het toch nog op tijd goed!

craziiie

Snel naar de start waar Bertus al klaar stond en begon met aftellen….BAM daar waren de zenuwen weer maximaal terug!! M’n eerste trail en dan 25km…mijn kuiten die de laatste 2 weken tegensputterden…F*ck it, gaan!! Genieten!! En genoten heb ik! Vanaf de eerste meter tot de laatste. Uiteraard was ik in het begin bang om te struikelen. 😛 Maar dat was snel voorbij, ook de zenuwen waren compleet verdwenen. Met z’n zessen begonnen we aan de route, de buurman van Emma liep ook mee en hij bleek mooi op Erik zijn tempo te lopen. Zij waren dan ook al redelijk snel uit het zicht verdwenen.

Erik

Met z’n vieren vervolgden we de prachtige route, stijl omhoog, scherpe bochten, hele stukken weer naar beneden, de oranje lintjes volgden elkaar op, met af en toe een vrijwilliger om de weg te wijzen. Bij kilometers 6-9 was het een soort slalommen met steeds aan beide uiteinden een meneer met een mountainbike, het duurde even voor Marlous doorhad dat het er 2 waren (iedere kant 1) en niet 6 🙂 De kilometers vlogen voorbij en net toen er door iemand gezegd werd ‘ik heb de verzorgingspost nog niet gezien’ was daar het bordje ‘verzorgingspost over 500m’. De keuze was reuze!! Emma genoot van een stukje vlaai en ik van de sinaasappels en banaan, nog snel wat drinken, Marleen en Marlous maakten nog wat foto’s en we begonnen aan het 2e deel.

Marlous

Toen we een weg over staken zij een vrijwilliger dat nu het mooiste deel kwam. ‘Nog mooier??’ riepen wij, maar meneer had uiteraard gelijk. Ik vertelde dat Nikki had verteld over een zandbak, die hadden we nog niet gezien en we hadden geen idee wat we ons daar bij moesten voorstellen. Hadden we die misschien gemist? We hadden geen idee wat ons te wachten stond en liepen lekker door. Er werd nog een pitstop gemaakt voor Marleen, ik snoot nog 10 zakdoekjes vol (iets met hooikoorts) en daar zagen we een bordje met 20 km. Marleen zag deze blijkbaar niet en vroeg vrolijk met het bordje naast haar voeten op hoeveel km we nu zaten 😛 We maakten weer een bocht naar links, waar ik nog een paar foto’s maken, sommige plekken waren echt te mooi om niet vast te leggen en ik maakte weer wat vaart om bij de rest te komen. Bij kilometer 21/22 ongeveer kreeg ik toch echt meer last van de hooikoorts en liet hun verder vooruit gaan, ik pakte weer een zakdoek, nam een dextro en haalde even diep adem. Dat was genoeg en ik kon er weer tegenaan. En dat moest ik, want daar was de zandbak! Oftewel, De Kuul 🙂 Holy Moly, das een beste zandbak, kuil, kuul!! Maar geen getreuzel, hup erin!!

image0756

Ik zag Marleen naar boven klauteren, Emma, onze godmother of trail was al naar boven gestormd en Marlous was ook net boven. Ik riep hun even om te zwaaien. Beneden was ik zo, naar boven duurde iets langer 😉 maar het viel me toch niet tegen. Ik draaide me nog even om, om een foto te maken en begon aan de laatste kilometers. Aan de ene kant was ik blij dat ik er bijna was, maar vond het stiekem toch ook wel jammer. Natuurlijk was ik moe, m’n kuiten vonden het wel mooi, maar ik wilde (en wil) toch ook wel graag de hei zien…. Ik nam de laatste bocht naar rechts naar beneden en rende op de finish af, waar de andere 25km crazy ladies enkele minuten voor mij binnen waren gekomen, kreeg een knuffel van Bertus en was alleen maar blij!! Blij dat ik heb mogen deelnemen aan deze trail, Bertus en alle vrijwilligers ontzettend bedankt!! Ik heb GENOTEN en hoop er volgend jaar weer bij te mogen zijn!

Anouk2

Nikki :
Met meteen de eerste klim waren al mijn zenuwen verdwenen. Mijn voorbereiding was dan wel bagger te noemen, ik zou wel zien hoe ver ik kwam. De trail is te mooi om niet aan de start te verschijnen. 😉 In de eerste kilometers werd ik begroet door Adriaan die ik vorig jaar tijdens de Salland Trail heb leren kennen. We liepen toen veel stukken samen, hij sprak bemoedigende woorden en gaf tips en dat bleek dit jaar weer zo te zijn. Hij snelde vaak voorbij tijdens de verzorgingsposten en dan halverwege liep ik weer achter hem. ‘Daar ben ik weer’ riep ik dan. Het eerste deel van de trail ging goed. Ik liep relaxt, geen pijntjes en kletste nog een tijdje met Rinus die het tempo even had laten zakken. Er werden foto’s gemaakt en voordat ik het wist waren we bij de verzorgingspost. Sportdrank, bananen en dextro en toen weer verder door de bossen. Het eerste deel van de 50 km is mijn favoriet. 🙂 Na een stuk alleen gelopen te hebben met af een toe een 25 km loper die voorbij sprintte kwam ik aan bij de reuze zandbak waar Mischa aan het fotograferen was. Ik zei hem gedag en sprong de zandbak in om aan de andere kant weer omhoog te ploeteren. Bij de verzorgingspost van de start/finish kwam Bertus naar me toe om te vragen hoe het ging. Hij vroeg meteen; ‘volgend jaar 75?’ Maar ik moet nog 25 km Bertus dacht ik. Net als vorig jaar propte ik het suikerbrood naar binnen. Ik liet mijn water bijvullen en ik kon weer gaan.

pickerimage

Nadat 2 vrouwen voor me de bosjes indoken en Rinus me soepeltjes voorbij ging liep ik alleen. Ik sprak mezelf toe om op de oranje lintjes te letten want nu was er niemand om te volgen. Eenmaal op de hei aangekomen graaide ik mijn telefoon uit de rugzak en zag ik dat Erik gefinisht was in een toptijd. Ik deelde een foto van waar ik liep en zeurde over de pijn in mijn bovenbenen. Meteen vlogen de bemoedigende woorden van Roos, Sierd en Mascha de groepsapp in. Ik vervolgde in een sukkeldrafje mijn tocht en kreeg Adriaan weer in het vizier. Hij zei dat het niet ver was naar de bouillon bij de verzorgingspost. Tot mijn verbazing was er een extra verzorgingspost bij 35 kilometer. Helden die vrijwilligers! Stonden daar te verkleumen door de kou en vroegen of ik iets warms wilde drinken. Ondanks de bouillon had ik het nog niet warm en de vrijwilligers zeiden dat er bij 42 kilometer nog een verzorgingspost zou zijn. Heerlijk vooruitzicht dus met de klimmetjes die nog volgde op de heide. Dan nog het mooie stuk door het bos vlak voor de 40 kilometer. Ik ging Adriaan voorbij en kwam langs de oversteek waar 2 mensen zaten die niet op of om keken. Dat was vorig jaar wel anders toen de halfcrazyrunners daar elke loper oppepte. Het bordje met verzorgingspost over 500 meter doemde op en dat waren lange meters.. Bij de verzorgingspost kreeg ik een warm onthaal. Een kop thee en een bekertje cola en ik zette de achtervolging op Adriaan weer in. Dit laatste stuk over de heide was koud, heel koud. Ik appte Anouk met verkleumde vingers dat ik nog 5 kilometer moest. Hier was toch wel sprake van een klein dipje 😉 Na wat klimmetjes stond ik weer onder de bomen en propte ik nog wat dextro naar binnen. Een man vroeg bezorgd of mijn benen verzuurd waren en ik zette mijn sukkeldrafje weer in. Net voor de oversteek haalde ik Adriaan weer in. Hij vroeg zich al af waar ik bleef zei hij. Ik zei dat ik het zwaar vond en hij zei dat iedereen dit kon als het makkelijk was geweest. Ik wachtte totdat de weg echt veilig was en de vrijwilliger wenste me succes. Het miezerde inmiddels maar dat maakte niet meer uit. De finish was nu niet ver meer. Ik appte de groep dat ik ze al bijna kon horen. Ik ging Adriaan in de laatste kilometer voorbij en ik kreeg een boost van energie nog voordat ik de finish kon zien. Terwijl ik zigzagde tussen de bomen door probeerde Mischa nog foto’s te maken. Toen ik de finish eindelijk zag schoten mijn armen de lucht in en het gejuich wat te horen was gaf me nog meer energie. ‘GEK WIJF!’ werd er volgens mij ook nog geroepen. 🙂 Ik zigzagde verder tussen de bomen door, daalde zo snel als ik kon en zo voorzichtig mogelijk naar beneden en rende recht in de armen van Bertus bij de finish! Kippenvel bij Marleen en bijna tranen bij Marlous. #crewlove High fives en nog meer knuffels volgende van Anouk, Marleen, Erik en Marlous. Een limited editon Milka Oreo medaille werd om mijn nek gehangen door Marlous. (wat kent ze me toch goed)

image14324

Bertus, be prepared wij komen 12 maart 2016 weer langs! 🙂

Advertenties

4 Comments Voeg uw reactie toe

  1. Bertus schreef:

    Prachtige verslagen hoor! Genieten 😀 Natuurlijk weer helemaal welkom op 12-03-2016!
    Bertus

    Liked by 2 people

  2. Emma schreef:

    Wat een geweldig leuke verslagen.
    Niet alleen kanjers in lopen maar ook in schrijven.

    Liked by 1 persoon

  3. Vorig jaar heb ik in mijn verslag geschreven over de fans van Nikki. die met een enorm enthousiasme op meerdere plaatsen de lopers stonden aan te moedigen. Dat had ik toen echt nodig. Bedankt daarvoor. Dit jaar heb ik de 25 km gelopen en ben ik jullie een paar keer tegen gekomen zonder het verband te leggen. Leuk dat jullie nu meedoen want aanmoedigen is mooi maar meedoen is nog mooier.

    Like

  4. Roos schreef:

    Klinkt als een trail die ik ooit ook nog eens moet doen, lijkt me prachtig door die zandbak! Top gedaan allen!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s