You went the distance. Literally.

IMG_3567

Ik weet niet waar ik moet beginnen. Ik zit nog met mijn hoofd in de wolken. Zodra ik opsta uit mijn stoel of uit bed klim brengen mijn stijve benen me ‘back to reality’.

In de zon bij de Stayokay kregen we Michiel (IG: chiel_1976) zover om de volgende dag aan de start te staan onder de naam van Sierd. Sierd had zich namelijk ook ingeschreven maar besloot uiteindelijk de focus op Rotterdam te leggen. Marlous haalde het startnummer op en Michiel dronk zich nog wat moed in met een Skuumkoppe.

IMG_3604 IMG_3603

Nadat ik ’s avonds onder toeziend oog van Marlous en Michiel twee borden pasta at besloten we nog even naar het strand te fietsen voor wat foto’s. Daarna was het douchen en naar bed.

IMG_3615

Met moeite ging er de volgende ochtend een ontbijtje in. Bij de start was het druk en ik had maar weinig tijd. Ondanks de drukte zag ik de altijd vrolijke Bertus, hij sprak bemoedigende woorden en ik schudde hem snel de hand. Door de zenuwen(?) vergat ik bijna gelletjes in geliefde rugzak te stoppen. En als mijn hoofd niet vastzat dan was ik ook vergeten om de handige flesjes te vullen met water.

IMG_3674

Samen met Michiel en Lianne (IG: lianne1510) ging ik van start. Ik liet ze in de eerste kilometer al gaan want ze liepen een stuk harder dan mij. De eerste kilometers vlogen voorbij en voor ik wist liep ik op het strand. Ik was al gewaarschuwd voor de wind tegen in het eerste stuk. Ik kon me achter niemand verschuilen, nee ik had tot 2 keer aan toe een loper achter me hangen. Mijn armen waren rood van de kou maar de sleeves zaten in de rugzak en stoppen op het strand leek me niet zo goed plan. Nog voordat ik het strand af begon het te regenen. Er vervolgde een prachtig stuk voordat ik bij het wisselpunt aankwam waar ik Marlous al hoorde voordat ik haar zag. Ze zat namelijk verstopt onder een poncho. ‘Sleeves moeten aan’ riep ik naar haar en ze hielp me in de sleeves. (Ik dacht dat even dat ze die dingen kapot zou trekken) Het wisselpunt voor de estafette lopers was 1 groot feest. Ik werd onthaald als een kampioene! Even later was Marlous daar weer op de fiets. Of ik het niet koud had want dan kon zij haar jasje wel uittrekken. Maar ondanks de bui had ik het niet koud. Ze vulde mijn water bij en ik mocht voor de 2e keer richting het strand. Marlous zou ik verderop weer zien. Het 2e stuk over het strand viel me zwaar. Weer kon ik me achter niemand verschuilen. De meeste estafette lopers kwamen met een bloedgang voorbij. Andere draaide zich naar me om en bij het zien van mijn startnummer wenste ze me succes.

IMG_3649

Rond de 23 kilometer mocht ik het strand afklimmen en terwijl ik naar beneden dreunde zag ik een bekend gezicht. Was dat niet? Ja dat was Petra! (IG: tiupetra) Leuk! Ik draaide links het duingebied in onder luid gejuich van toeschouwers en helaas was de wind hier nog niet verdwenen. Ik ging een wildplassende Ritchie (IG: ritchielima) voorbij en riep nog dat dit een leuke IG foto zou zijn. Niet veel later haalde hij me in. Voor iemand die meedeed met de 120 km liep hij jaloersmakend soepel. Hij verdween steeds verder uit het zicht. Het leek heel lang te duren tot ik aankwam bij het 2e wisselpunt voor de estafettelopers. Stond Marlous bij het 1e punt aan het begin, hier zag ik haar niet. Nog voor ik in paniek kon raken zag ik haar aan het einde staan. Ze had de zak dropfruitduo’s open gescheurd en bood ze aan. Ze vroeg me hoe het ging en ze zei dat ik vanaf nu niet meer alleen verder hoefde. Ik moest even een paar meter wandelen. Kreeg gelletjes van Marlous aangereikt. Ik kreeg de benen weer in beweging en hobbelde verder. Marlous vertelde over de berichtjes die ze naar mijn moeder stuurde om haar op de hoogte te houden. Marlous had waarschijnlijk door dat ik het toch wel zwaar had en zei dat ik haar moest laten kletsen. Ook zei ze dat als ik echt niet meer kon ik moest stoppen. Dat ze dan ook super trots op me zou zijn. Maar ik was natuurlijk niet voor niets naar Texel gekomen. Marlous zette opzwepende muziek op zodat ik wel verder moest in mijn sukkeldrafje. De vuurtoren kwam in zicht en de zon liet zich ook voorzichtig zien. De groepsapp stroomde over met de gekste support filmpjes die me lieten lachen.

FullSizeRender           IMG_3675

Ik liep bij de Cocksdorp langs de Schicht en had het zwaar. De pijn in mijn buik was er nog steeds en ik wilde even niet eten en drinken. We haalde een loopster in en Marlous zei dat ze aan kon haken dan hoefde ze niet alleen verder. Silje bleek ook haar eerste 60 km te lopen. Bij het laatste wisselpunt liet Marlous haar fiets achter. Het laatste stuk liep ze met mij mee. De vriend van Silje die nog op de fiets zat maakte wat foto’s.

IMG_3636

De vermoeidheid en focus is van mijn gezicht af te lezen. Marlous kon nog altijd lachen en had het zelfs al over de zestig van Texel over 2 jaar. Er werden steeds meer stukken gewandeld. Ik keek jaloers naar de lammetjes in het gras. Op dat moment wilde ik ook zo graag even in het gras liggen. Op het asfalt desnoods. Heel even maar. Toen ik deze gedachte deelde met Marlous zei ze dat het pas na de finish mocht. In het laatste stuk werden er veel stukjes gewandeld. Opgeven was geen optie maar ik was vreselijk moe en de finish leek maar niet dichterbij te komen. Marlous wist me continue op te peppen en als het nummer voorbij kwam met ‘Put your hands up in the air’ gingen mijn armen de lucht in. Het bord met 5 km zorgde voor een foto momentje. Nog maar 5..

IMG_3672        IMG_3650

Na een bekertje cola en een bekertje water en een kletspraatje met de enthousiaste vrijwilligers die daar stonden gingen we verder. Silje liep inmiddels een stuk voor me. We spraken een man en vrouw nog wat moed in die we inhaalde. Ik zei tegen Marlous dat ik op de foto wilde met het bord waarop 1 km opstond. Dit was alleen maar een excuus om nog heel even een stukje te wandelen. 😉 In de laatste 500 meter leek het alsof we harder liepen en Marlous pakte mijn hand al vast.

De zestig van Texel kent een tijdslimiet van 7 uur dus een finish was er niet meer. Wel stonden er nog mensen langs de kant en aan het einde stonden Michiel en Lianne ons op te wachten. ‘Is dit de finish?’ riep Marlous naar iemand van de organisatie. Ja dit was de finish.. Een beetje zuur was het wel. Blij dat het erop zat. Een knuffel van Marlous. Ik kon haar niet te lang aankijken anders zou er vloedgolf van tranen volgen die op dat moment vrij hoog zat. 😉 Silje stond er ook nog voor een knuffel en daarna haalde ik me telefoon tevoorschijn. Het thuisfront was al op de hoogte van mijn finish en ik appte ‘kapot’ de groep in.

IMG_3661

Nadat ik gedoucht had bestelde ik nog wat te drinken in de Stayokay terwijl ik op Marlous wachtte die de achtergelaten fiets ging oppikken. Ik las alle appjes, scrollde door de Facebook, Instagram en Twitter tijdlijn. Wat een berichten! Ik kreeg weer een emotioneel momentje en veegde snel de tranen weg 😉 De vermoeidheid overviel mee en ik lag bijna met mijn hoofd op tafel. Marlous stuurde een berichtje dat ze er bijna was met de fiets. Michiel stond inmiddels bij de haven met onze spullen. Vanaf Den Burg fietste we naar de haven en zei Marlous dat ik trots moest zijn op de 60 km. En ze had gelijk. Dit was pas mijn eerste 60 kilometer. 😉 Ondanks het afzien heb ik genoten van de mooie route.

Lieve Marlous, Bedankt voor het streng toespreken nadat ik na 1 bord pasta zei dat ik vol was. Bedankt dat je er de hele 60 km voor me was. Dat je ervoor zorgde dat ik niet te lang bleef wandelen maar weer verder ging. Dat je me niet in het gras of op het asfalt liet liggen hoe graag ik dat ook wilde. Bedankt dat je me moeder met berichtjes op de hoogte hield. Zonder jou had ik de finish niet gehaald. Ik kreeg berichtjes met dat ik een held ben maar jij bent mijn heldin! #crewlove

IMG_3677

Advertenties

6 Comments Voeg uw reactie toe

  1. Mari Durieux schreef:

    Echt Nikki, zoo knap dat je dat gewoon doet!! Marlous is een kanjer dat weten we natuurlijk allemaal!!

    Liked by 2 people

  2. Ilse schreef:

    Kippenvel! Heel erg veel respect, knap gedaan! Gefeliciteerd met deze fantastische prestatie. Je stuk doet me even wegdromen; ik ben nog lang niet op het punt dat ik zo ver kan lopen, maar wie weet….. ooit….. over een paar jaar…..

    Liked by 2 people

  3. marlousvanduijn schreef:

    Nikki lieverd zou het zo weer doen!over 2 jaar gaan we samen de 60 hardlopen! Xxx

    Ps of misschien dan wel de 120 haha :p

    Liked by 2 people

  4. Inky schreef:

    Wauw je volgen was al gaaf maar in deze blog neem je me helemaal mee! 60 is ook niet makkelijk! Niet makkelijk? Man het is een pokkeind! Ik kan maar een ding zeggen! Petje af Nikki! Super goed gedaan! En wat is er dan fijner dan zon fijne meid als Marlous naast je en alle support van thuis, vrienden en je halfcrazyrunnerscrew!

    Liked by 3 people

  5. Bjorn Paree schreef:

    En omdat Texel zo mooi is en jij nog een finish te goed hebt… zie ik je over 2 jaar weer 🙂

    Liked by 2 people

  6. John schreef:

    Een mooi verhaal met momenten zoals ik die daar ook meegemaakt heb, inclusief die finish 😔 Maar….je hebt wel die 60!! kilometer gelopen. Een prachtige prestatie waar je ontzettend trots op mag zijn. Super van crewmaatje Marlous om je zo bij te staan en ook mij af en toe op de hoogte te houden 😉

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s