MudMasters Biddinghuizen

Mud logoFoto 27-09-15 15 27 12

Zondag waren 4 van de Halfcrazyrunners op uitnodiging van de organisatie van MudMasters aanwezig in Biddinghuizen om door de modder te ploeteren en door plassen te waden.

Roos, Marleen, Peter en ik (John) aangevuld door Anouk (zus van crazy Amber) en Britt (vriendin van Anouk). De organisatie had zelfs de mogelijkheid geboden om met z’n allen te overnachten op het Walibi Village. Anouk, Marleen, Britt en Peter hebben hier dankbaar gebruik van gemaakt terwijl Roos en ik de ochtend pas aankwamen. Dit zestal maakte onderdeel uit van de 23000! die het afgelopen weekend aan 1 van de afstanden deelnamen in Biddinghuizen.

Foto 27-09-15 10 12 25

Die ochtend meldden we ons bij de organisatie om een goodiebag, ontbijt en startnummer in ontvangst te nemen, een aantal bekenden te ontmoeten, de onvermijdelijke foto’s te maken en wat op het terrein rond te kijken. Ondertussen draaien de deelnemers aan de 24-uurs run hun rondjes en kijk ik een aantal met bewondering na. Bij ons zat de sfeer er al goed in en iedereen had er super veel zin in, terwijl we het ook wel een beetje spannend vonden.

Foto 27-09-15 10 12 35

Een korte wandeling terug naar de auto om de laatste spullen op te halen en de schoenen te wisselen. Met trailschoenen (Marleen en John) aan de voeten konden we de modder vast goed doorkomen. Toen we weer terug liepen was er al een startgroep gestart en we kwamen op het gegil af… Waar zijn we aan begonnen? Dachten we, toen we iedereen tot ver boven hun middel een ijzig koude sloot in zagen gaan. De spanning liep nog verder op waarna we weervolgens de tassen bij de garderobe achter lieten en een plekje in het startvak zochten. Met de omstandigheden troffen we het in ieder geval, praktisch geen wind, een zonnetje en aangename temperatuur.

Groep

De start, nog voordat mijn Garmin aangeeft dat er een kilometer opzit mogen we al de eerste plas in, kkkkkkoud…..brrrr…. We lijken wel een stel gillende keukenmeiden, maar we hebben lol. Diverse obstakels, modderpoelen en nog meer plassen om door te gaan. Had ik al geschreven dat het water koud was? Brrrr…..! Op de “verbindingstukken” hebben we de kans om wat op te warmen door hard te rennen, en ons klaar te maken voor het volgende obstakel. Geen tijdsdoelen, maar gezellig samen lopen en genieten. Heel erg jammer dat Anouk en Britt al een wave eerder gestart waren.

Op Slow-Mo mudeen modderpad (Slow-Mo) waar je echt tot ruim boven de enkels wegzakte, verliest Marleen eerst haar linkerschoen, geholpen door Roos en een paar andere deelnemers komt ze weer los, bij de volgende stap zuigt haar rechterschoen vast en ook dit wordt door Roos met de camera vastgelegd. Het was hilarisch en Marleen hield de hele boel op. De schoenen waren inmiddels uit en haar sokken hielden het ook niet lang meer in de modder. Bij het eerstvolgende obstakel de schoenen weer aangetrokken, zonder sokken, en deze extra strak geknoopt om ze niet weer kwijt te raken. Die blubber is gevaarlijk!Monkey bars

Muren, bandenstapels, het maakt allemaal niet uit, de Crazies vliegen eroverheen. Marleen spreidde nog even wat girlpower aan de dag door de Monkey Bars 2.0 in een soepele en indrukwekkende wijze af te raffelen. Schijnbaar was ze de eerste vrouw van die dag, en dat voelde wel een tikkeltje stoer. Overal gade geslagen door de organisatie om de veiligheid van de deelnemers en -sters, te waarborgen.

We hebben er inmiddels een kilometer of 4-4,5 opzitten en gaan langzaam richting finish. Oeps… Daar staat ie dan, eTrenchesen stellage van een meter of 4 hoog waarvan gesprongen mag worden om vervolgens naar de overkant te zwemmen. Helaas kunnen wij met slechts 3 tegelijk, we kijken elkaar aan, ik werp nog een blik naar beneden en twijfel toch echt wel even, maar terug naar beneden via de stelling is ook geen Splash jumpoptie, dus 1 – 2 – 3 en daar gaan we. 😦 Het water is nog best koud en behoorlijk troebel. Alle drie weer boven water en daar komt Roos met een plons in het water terecht. Eng, maar heel gaaf om te doen!

SizzlerWij zijn van mening dat het nu in een relaxte dribbel naar de finish gaat, maar niets in minder waar, want er staat ons nog wat te wachten. Wat te denken van Walls, die ik weer n
etjes aan de linkerkant passeer, een steile helling die, je raadt het niet, behoorlijk modderig en glad is. Dachten we net schoon te zijn door de sprong in het diepe, worden we weer geacht door de modder te rollen om de finish te bereiken. Tot slot dan echt de laatste hindernis, de Sizzler (shocking slotspektakel) deze behoeft in principe weinig uitleg, maar ik zal het proberen. Tijgersluipgang door de modder, vanzelfsprekend, met touwtjes waar elektrische pulsen doorheen lopen. Dat ze niet prettig aanvoelen hebben Marleen en ik ervaren, not fmud15unny. Peter en Roos kwamen zonder problemen aan de andere kant terecht, waarna wij zij aan zij de finish bereikten.

Snel de wasstraat opzoeken om de ergste modder van onze lijven af te spoelen, droge kleding aan te trekken en nog wat te relaxen op een bankje en het hele spektakel nog eens van de andere kant gade te slaan.

Helaas komt ook aan deze leuk dag een eind en na afscheid van Roos genomen te hebben gaan ook Peter, Marleen en ik op weg naar huis, mét een pitstop bij de Mac. 😉


IMG_1333

Mud Masters bedankt voor de uitnodiging en prima organisatie en verzorging, wij zien jullie uitnodiging voor een volgend evenement graag tegemoet!

mud1 mud3 mud4 mud5 mud6 mud7 mud8 mud9 mud10 mud11 mud12 mud13 mud14

Advertenties

One Comment Voeg uw reactie toe

  1. marlousvanduijn schreef:

    Leuke blog klinkt als een heel gezellige dag!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s