Wat een fijn pleuris eind!

Al vanaf de finish op de Coolsingel in 2015 keek ik uit naar de start in 2016, Rotterdam was twee jaar geleden mijn eerste marathon en daarna besloot ik elk jaar hier te willen starten. Dit jaar ging ik voor het eerst als halfcrazyrunner door Rotterdam, dit was wel de tweede keer tijdens een marathon, alleen tijdens de eerste in Brussel wist niemand dat ik daar liep. Vandaag mocht ik dus in mijn gele outfit een paar uur gaan genieten van dat fijne pleuris eind in deze fantastische stad.

De ochtend begon al vroeg met het ontbijt en de laatste voorbereidingen, er was een gezonde spanning aanwezig die heel af en toe iets opliep maar het viel alles mee. De meeste spanning kwam door het feit dat ik tijdens de laatste loopjes met wat pijntjes geconfronteerd werd. Mijn enkel voelde de laatste keren niet lekker en ik liep al een tijdje met een gevoelige knieholte, hier had ik 8 dagen voor de start nog last van en besloot na die dag ook niet meer te lopen tot aan de start in Rotterdam. Hierdoor was het toch wel spannend of ik hier tijdens de marathon nog last van zou krijgen en hoe erg dit eventueel zou zijn.

Om 8:15 had ik met Mascha en Sierd afgesproken bij het metrostation, door het opladen van OV-chipkaarten misten we de metro maar 10 minuten later was daar alweer de volgende. Onderweg was het bij elkaar even aftasten hoe we er allemaal voor stonden en hoe het met de spanning was. Onderweg met andere lopers, waaronder een bekende van mij ontspannen staan praten en ieder zijn/haar plannen voor vandaag besproken.

We waren ruim op tijd bij het stadhuis, waar we meteen naast de start/finish stonden en dus gelijk midden in de sfeer zaten. Vanaf daar ging ik richting Blaak waar ik me kon omkleden bij mijn neef. Sierd en Mascha vertrokken richting het gebied om om te kleden, Sierd zou ik pas na afloop weer zien en Mascha even later voor de start bij het politiebureau waar weer veel Instagram lopers zouden verzamelen. Doordat Sierd had aangegeven toch wat vervelende pijntjes te hebben ging ik toch niet met een fijn gevoel de andere kant op en vond ik het toch ook wel erg spannend hoe dat ging aflopen, zeker nu ik hem pas na afloop weer zou zien.

Ik vertrok dus richting mijn neef en kwam daar rond 9:00 uur aan, daar aangekomen ben ik me gelijk gaan omkleden en de allerlaatste voorbereiding getroffen. Fipbelt om en vullen met de nodige gelletjes, snoepjes en telefoon. En zo vertrok ik al snel weer richting het politiebureau om daar een aantal crewies en instarunners te ontmoeten en daar de laatste succeswensen te ontvangen en uit te delen. De crewies die aanwezig waren vertrokken later richting het 37KM punt om daar te cheeren, ook daar keek ik erg naar uit om door mijn eigen crew toegeschreeuwd te worden onderweg, maar daar moest ik dus wel eerst nog een “stukje” voor lopen.

Rond 9:45 vertrokken Mascha en ik richting de startvakken en ging het dan echt beginnen. Ik mocht naar startwave 1, dit jaar was het vak erg ruim opgezet en was nog heel wat ruimte vrij. Wel erg lekker dat je nog flink ruimte hebt om je te bewegen en het geen duwen en trekken wordt. Al vrij snel verscheen Lee Towers en dan weet je dat het echt bijna zover is. Elk jaar is het weer genieten en kippenvel als You’ll never walk alone door de speakers klinkt, daarna het kanonschot en we mogen weg. Veel sneller dan vorig jaar gaan we onder de startboog door en loop je langs het dolenthousiaste publiek. In de eerste paar honderd meter loop ik altijd zo dicht mogelijk langs het publiek om daar zo goed mogelijk van te kunnen genieten. Daartussen staan ook al de eerste bekenden die me herkennen en me de eerste aanmoedigingen toeschreeuwen en/of high fives geven.

Het eerste deel vliegt altijd voorbij en ik heb het idee dat mijn tempo net iets te hoog ligt, maar als ik een stuk zachter ga moeten er wel erg veel mensen me passeren dus besluit om het tempo maar gewoon vast te houden en met de menigte mee te gaan. Al snel merk ik dat ik het best wel warm heb, mijn enkel voel ik een beetje en mijn knieholte voelt wat stijf. Ik probeer me te focussen op het publiek en de andere lopers in de hoop dat de gevoeligheden verdwijnen. De stijfheid in mijn enkel verdwijnt inderdaad snel en blijft verder weg, alleen de knieholte blijft wel stijf aanvoelen gelukkig geen pijn maar echt fijn is het niet. Na een kilometer of 10 voelen mijn benen zwaar en verre van topfit, dan gaat toch wel even door je hoofd dat het echt nog een pleuris eind is. Maar dit probeer ik snel aan de kant te zetten en weer te gaan genieten.

Ook weet ik dat hier Evert Buitendijk moet staan om ons op de gevoelige plaat te zetten, hij gaf aan dat je rechts moest gaan lopen dus dat deed ik al een paar kilometer. Aan deze kant staan ook de Running Junkies die ik zo vroeg nog niet had verwacht, maar ik zag ze net op tijd om de mascotte een high five te geven en dan richting de foto. Dan is daar inderdaad opeens Evert en ik loop in een rechte lijn richting de lens. Hij roept me nog wat succeswensen na en ik ben weer weg. Dit resulteerde wel in een paar hele toffe foto’s! Dank aan Evert!!

Ondertussen verheug ik me op het stuk rond Slinge, elk jaar staan daar heel veel bekenden al voor we daar zijn hoor ik mijn naam meerdere keren en zie de ene na de andere bekende. Als we dan echt Slinge naderen ben ik alleen maar het publiek aan het scannen, ik ga in het midden lopen en kijk constant naar links en rechts. Zoveel publiek en zoveel bekende gezichten die je aanmoedigen, sommige die ik zelf roep omdat ze langs me kijken. Elk jaar dik kippenvel op dit stuk en het geeft zo’n enorme boost. Ik wist dat mijn ouders en zusje hier zouden staan en die staan daar dan ook opeens vooraan vlak voor mijn neus, echt een geweldig gevoel. Op dit stuk stond ook crewie John, al een stuk van te voren zie ik hem staan en roep naar hem, hij zet me een paar keer op de foto en geven elkaar een high five. Ik roep hem nog na hoe het met Sierd gaat, dat zat al die kilometers al in mijn hoofd en moest het weten. John roept me na dat hij goed op schema loopt, hij is al even onderweg dus dat geeft me een geruststellend gevoel.

Bij de 15KM begin ik aan mijn eerste gelletje en richt me op het halve marathon punt, mijn tempo is nog steeds prima. Ik loop 12,5 km/u en dit is ook het tempo dat ik voor ogen had bij de start. Alleen die benen blijven zwaar, daar ben ik dan ook niet gerust op maar probeer gewoon door te lopen en te blijven genieten.

Dan beginnen we vanaf het halve marathon punt aan het laatste stukje zuid en gaan we weer richting de brug. Op een of andere manier heb ik het vanaf Maashaven altijd zwaar en dus ook dit jaar. Maar dan is het echt toewerken naar de brug en ook dat werkt elk jaar weer. Waarschijnlijk ook omdat ik dat misschien wel het mooiste punt van de marathon vind, op het midden van de Erasmusbrug. Veel publiek waar ik eigenlijk weinig van meekrijg, want ik heb alleen maar oog voor het fantastische uitzicht. Het uitzicht over de skyline van Rotterdam en op die enorme massa lopers die allemaal maar een doel voor ogen hebben, DE COOLSINGEL. Als ik het nu aan het schrijven ben krijg ik er weer kippenvel van, alleen al voor dit gevoel wil ik die marathon lopen echt magisch!

Hierdoor krijg ik dus als vanzelf sprekend weer een enorme boost, dit heeft wel tot gevolg dat ik veel te enthousiast het Blaak tunneltje omhoog schiet en dat merk ik goed als ik boven ben. Maar dan is er al heel snel de energie van al het publiek bij de kubuswoningen, ook weet ik dat mijn neef en zijn vriendin hier staan dus weer goed om me heen kijken en proberen de energie mee te nemen. Ze staan net om de hoek vooraan en ik heb ze vol in beeld even zwaaien en lachen voor de camera en weer door.

Vanaf nu gaan er veel cheerzones voorbij komen, dus nu lopen van de ene naar de andere. En dat heb ik echt nodig, ik ga richting de 30KM en eigenlijk zijn mijn benen al helemaal op, in ieder geval zo voelt het. Later zie ik ook in mijn tijden dat ik vanaf hier mijn tempo volledig kwijt ben. Ik besluit het te accepteren en me nu te richten op de drankposten en de cheerzones, eigenlijk was ik vanaf de 25KM al aan het zeggen tegen mezelf nog drie keer 5 KM en dan ben je er bijna. Rond de 30 KM is daar de cheerzone van de Running Rebels, ze zijn net te ver weg om high fives te gaan halen en neem alleen de aanmoedigingen in ontvangst. Als ik daarna de hoek omga besluit ik mijn poging om een PR te lopen te laten gaan en wil proberen om in ieder geval onder de 3,5 uur te blijven.

Op dit stuk komen de snelle jongens ons alweer te gemoed, ik weet dat Sierd hier ergens moet lopen. Alleen ’s ochtends dachten we te bereken dat we elkaar net zouden missen, maar nu ik langzamer loop dan ik voor ogen had zou het zomaar kunnen dat we elkaar toch zien. Ik ga rustiger lopen en helemaal rechts, zodat ik goed alle lopers aan de andere kant kan zien. Ik zie steeds kleine groepjes maar nog geen Sierd, vlak voordat ik de ander kant op moet zie ik een zwart geel shirt. Ja daar is Sierd!! We zien elkaar dus toch, als onze berekeningen kloppen dan kon dit niet, maar ik loop wel langzamer maar nog niet heel veel langzamer. Dan kan dat maar een ding betekenen, Sierd loopt nog sneller dan verwacht. Dat is in ieder geval op dat moment mijn conclusie, pas als ik gefinisht ben zal ik weten of dit ook klopt. Ik schreeuw hard zijn naam en we zoeken even contact, maar met zijn snelheid is dat moment zo voorbij.

Vanaf nu is het echt knokken, vechten, man met de hamer, echt alles erop en eraan. Ik heb in de 12KM en een beetje misschien wel 20 keer gedacht ik ga wandelen. Uitstappen geen moment een optie geweest, maar het op karakter lopen was vandaag echt weer aan de orde. Als ik mijn tempo iets wilde opvoeren schoot de kramp er bijna in, zowel in mijn kuiten als in mijn bovenbenen. Ik wist dus dat ik dit tempo gewoon aan moest houden en mezelf blijven dwingen om hard te lopen. Ik richte me op de 37KM, daar stonden mijn lieve crewies ik twijfelde nog of ik daar even moest stoppen. Misschien kon iemand wat aan mijn bijna kramp doen of iets, er ging van alles door mijn hoofd heen.

Tussen de 36 en 37 KM zag ik opeens overal gele dingen waarvan ik dacht zullen ze daar staan? Maar steeds zijn ze het niet, ik blijf rechts lopen omdat ik ze daar verwacht. Maar dan opeens zie ik links een bord met cheerzone 100meter dus ik ga over de vluchtheuvel naar links. Op het moment dat ik links loop zie ik opeens de crewies rechts staan, dus ik weer over de vluchtheuvel naar rechts en in een rechte lijn naar de high fives van mijn lieve crewies. Ik zie het bord PETAH dat kan HARDAH en er komt geen moment in me op dat ik daar moet stoppen, ik moet door als ik stop kan ik niet meer door. Met kippenvel ga ik weer verder en moet me nu richten op de cheerzone van wederom de Running Rebels, die staat bij de 40KM dus dan ben ik er echt bijna. Benieuwd hoe de cheering crazies de dag hebben beleefd? John heeft op http://hardlopendeboer.nl/ een verslag geschreven en daar zijn ook heel veel foto’s te vinden!

Het is knokken om daar te komen, maar daarna is het echt een hel. Ik zeg tegen mezelf het is nog maar 2KM je hebt er al 40 achter de rug, maar het doet nu echt heel veel pijn. Ik blijf constant herhalen, je bent trots op jezelf als je niet gaat wandelen. En dat sleept me er uiteindelijk dan ook doorheen. Ik zie nog een keer mijn neef en zijn vriendin en dan is daar al bijna de laatste kilometer. Ik weet de laatste kilometer toch nog te versnellen en weet nu zeker dat ik niet meer ga wandelen en ik blijf onder de 3,5 uur dus nu kan ik lekker genieten van de Coolsingel. De laatste meters zie ik opeens dat ik bijna op dezelfde tijd loop als vorig jaar en probeer in een uiterste poging om precies dezelfde tijd te klokken maar dit mislukt op 4 seconde!! Ik finish in een tijd van 3:28:05 tegenover 3:28:01 vorig jaar.

Geen PR zelfs niet sneller dan vorig jaar, maar ik ben echt tevreden. Er zat vandaag echt niet meer in, dit was echt het maximale. Ik had last van de warmte en slechte benen, ik moest echt heel diep gaan om onder de 3,5 uur te blijven maar het is weer gelukt. Misschien ben ik nog wel meer voldaan na deze prestatie dan na mijn PR in Brussel. De doelen die ik nog voor ogen heb lijken verder weg dan ooit maar ik heb weer voldoende motivatie om het komende jaar hard te werken en te kijken hoeveel progressie ik kan maken in het komende jaar.

In het afgelopen jaar heb ik ook ruim twee maanden niet gelopen door blessures en begin dit jaar weinig kunnen lopen door alle drukte dus misschien is het ook wel logisch dat er niet veel meer inzat dit keer.

Maar drie jaar op rij de marathon van Rotterdam volbrengen en in de afgelopen 12 maanden 3 marathons onder de 3,5 uur lopen had ik 2 jaar gelegen nooit gedacht en ben ik ook wel erg trots op!

IMG_5044

Met veel voldoening kijk ik terug op dat fijne pleuris eind!!!

Ook wil ik nog even via deze weg laten weten dat ik enorm trots ben op crewies Sierd en Mascha. Sierd liep uiteindelijk een geweldig PR met een fantastische tijd van 2:36:45 en Mascha liep 10 maanden na haar zwangerschap haar eerste wegmarathon in een geweldige tijd van 4:12:21. Echt diep respect voor beide kanjers!!

Ook de cheering crewies bedankt voor de steun onderweg en de rest van de crewies bedankt voor de virtuele steun!!

Na afloop hebben we het nog erg gezellig gehad samen met de Rebels bij Encore en zo kwam er een einde aan deze geweldige dag!! Rotterdam tot volgend jaar!!

Later deze week volgen de verslagen van Sierd en Mascha dus blijf onze site in de gaten houden.

Advertenties

6 Comments Voeg uw reactie toe

  1. John schreef:

    Een blog naar mijn hart! Gewoon zoals het is, zoals je het hebt ervaren, met de pijn, de twijfels, de vragen, maar ook de voldoening die het volbrengen van een marathon je bezorgd.
    Nogmaals gefeliciteerd met je derde Rotterdam marathon maatje👏🏽👏🏽🎉

    Liked by 1 persoon

    1. renpietertjeren schreef:

      Een heel mooi compliment maatje, ik hoop nog vaak zulke blogs te kunnen schrijven.
      Nu lekker genieten en dan op naar de volgende uitdaging!

      Like

  2. Mari Durieux schreef:

    Super gelopen Pieter, mooi verslag!

    Liked by 1 persoon

    1. renpietertjeren schreef:

      Dank je wel Mari!! Leuk om te horen!!

      Like

  3. MeikeHennekes schreef:

    Heel mooi geschreven! Wat een prestatie!

    Like

  4. C.A. in t Veld schreef:

    Goed gedaan jochie.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s