Lopen in Friesland

Het afgelopen weekend vertegenwoordigden een viertal crewleden de Halfcrazyrunners bij 2 evenementen. Mascha liep zondag de halve van Renesse (verslag volgt later) en een dag eerder waren Anouk, John en Nikki in Friesland om deel te nemen aan de Slachtemarathon.

Laten we op zaterdag, of eigenlijk de vrijdag beginnen. Vanwege de vroege start van de Slachtemarathon is een overnachting in Friesland geen overbodige luxe en nog gezellig ook. Naast de 3 was ook Jeffrey (loopmaatje van John) van de partij en wist hij Leeuwarden nog net op tijd te bereiken om een pizza Hawaii naar binnen te schuiven.
De nachtrust was kort en nogal gebroken vanwege spelende kinderen 😦 Anouk en Nikki hadden als opstapplaats Leeuwarden opgegeven bij het inschrijven terwijl John en Jeffrey Raerd hadden opgegeven. In Raerd bevindt zich dit jaar de finish van de Slachtemarathon, dus meteen de auto op loopafstand is wel zo handig.

John
De vertrektijd van onze bus is 4:55 uur, de auto op een ietwat drassig weiland geparkeerd, in de rij aansluiten en Nicole ontmoeten die ons op stond te wachten. Bij de aankomst in Oosterbierum (startplaats) komen Nikki en Anouk ook al snel aan en begeven we ons naar de schuur en dixies. De dames in de lange rij terwijl wij geduldig wachten, vele bekenden zien, begroeten en spreken. De sfeer is bijzonder, anders dan je bij andere evenementen gewend bent en slecht te beschrijven, dus jullie moeten het hiermee doen.

Jeffrey en ik hebben hier 4 jaar geleden ook samen gelopen en weten dus wel een beetje wat ons te wachten staat. De weersvoorspellingen zijn voor degene die er een stranddag van willen maken, uitstekend maar voor een marathon is het wel een heel ander verhaal. We stapten rond 4:00 uur in de auto en toen was het al een graad of 15 en ten tijde van de start (6:30 uur) een graad of 18.IMG_6126

Met z’n vijven gaan we van start doen een poging het tempo zo rond 6′ te houden. Op de smalle dijken is het nog wat lastig inhalen, maar dat hoeft ook niet perse. De temperatuur loopt rap op en dat heeft niet alleen met onze activiteit van deze dag te maken. Iedere verzorgingspost word dus ten volle benut en ze zijn ook hard nodig.
Aangezien ik deze marathon niet wilde missen, maar tegelijkertijd wel wat kort op de vorige (Dusseldorf) zit, had ik geen tijd in gedachte behalve genieten en uitlopen, in eerste instantie met Jeffrey.
Toen Anouk een aantal weken geleden vertelde zich ingeschreven te hebben en vroeg of samenlopen een optie was, had ik er een doel bij 😉 Anouk tot de finish begeleiden, als het meezat binnen ……
Mooi moment om over te gaan op haar verhaal.

Anouk
Toen het idee in de groep ontstond om de marathon van Düsseldorf te gaan lopen was mijn eerste reactie ‘Ja, ik wil mee!’. Maar het trainen ‘liep’ niet echt lekker door verschillende oorzaken en dus besloot ik dat Düsseldorf nog te vroeg kwam voor mij. Ik wilde ik eerst weer meer kilometers in de benen hebben voor ik weer een marathon zou gaan lopen. Dus zou ik dan maar gaan voor een najaarsmarathon, welke moest ik nog beslissen.
Om die kilometers niet alleen tijdens trainingen te maken besloot ik deel te nemen aan Trail by the Sea en uiteraard stond ook Salland op de agenda. Maar… eigenlijk liep het sinds januari toch wel weer fijn en was de Slachtemarathon ook al een paar keer ter sprake gekomen.
Nikki, John en Arend hadden zich hier al direct voor ingeschreven. De marathon vindt in juni plaats en zou me wat meer tijd geven om kilometers te maken 🙂 Stiekem sprak ik hier al over met Nikki tijdens een van onze trainingsrondjes en al snel besloot ik er voor te gaan. Nikki en ik konden gezellig de lange duurlopen samen doen en uiteindelijk liepen we de kortere (intervallen) ook steeds vaker samen. We stonden zelfs een keer extra vroeg op om, om 6.30uur te gaan lopen. De starttijd van de Slachtemarathon.
Ook liepen we een keer gezellig met John, Jeffrey en Petra rond De Meern.

Alles verliep eigenlijk zo goed dat ik er zelfs een beetje bang van werd. Maar het weekend van de Slachtemarathon was daar en vrijdag probeerde ik zo lang mogelijk uit te slapen wetende dat er de komende nacht niet veel van slapen zou komen. Maar toen ik opstond was het eerste wat ik zag een appje van Nikki, ze was niet lekker en zag het niet zitten!! NO WAY!! Ik probeerde te bedenken wat we kunnen doen, wat ik kan doen om haar toch fit mee te krijgen naar Friesland. Want dat is de enige optie, we gaan met z’n vieren (ik ging er vanuit dat Arend ook zou lopen) de Slachtemarathon lopen. Ik brouwde een groen monster in de blender en bracht die naar haar toe en we spraken af dat ze nog een uurtje of 2 zou proberen te slapen. En zo vertrokken we die middag toch nog samen richting het hotel in Leeuwarden 🙂

Nikki en ik hadden als opstapplaats station Leeuwarden waar de bussen om 5.00uur zouden vertrekken. De wekker ging om 3.15uur en we stonden meteen naast ons bed, slaapdronken weliswaar, maar dat duurde niet lang, der stie in maraton op it programma!!160604 - SLACHTE16 - DSC_5446
Douchen, aankleden, eten, alles ging eigenlijk vanzelf en om 4uur zeiden we John en Jeffrey gedag, tot zo in Oosterbierum! Op tijd stapten we in de auto en reden we naar de bussen, daar was het toch nog even stress, de parkeerplaats die bij het station zou moeten zijn zagen we niet, dus snel naar een parkeergarage in het centrum. In de haast bleef er nog een banaan op het dak van de auto achter, maar de bus werd gehaald! We konden even relaxen en genieten van de opkomende zon. De zon die ons de hele 42,195km lang zou verwarmen…

Bij de start was het dus al zo’n 18/19 graden, de lucht was strakblauw en met een stralende zon. Ik wist dat de warmte me tijd zou gaan kosten, Slachte_6144maar praatte mezelf moed in, misschien staat er wel wind of gaat het toch nog regenen! We vertrekken met een tempo rond de 6′ richting Raerd. Ik heb John gevraagd met mij te lopen om mijn gewenste tijd te halen.
IMG_6139Verder loopt iedereen z’n eigen race. Na 4km kwamen we bij de 1e brug, waar je wandelend op en af gaat, hier ontstaat dan ook een kleine
opstopping. Zodra we aan de andere kant zijn pakken we snel het tempo weer op. Kort hierna loopt Jeffrey uit en Nikki besluit haar eigen tempo te lopen. Jeffrey wacht ons soms op en loopt dan weer een stuk met ons mee. Bij een kilometer of 15 loopt Nikki ineens weer bij ons. We maken een foto in een van de vele ‘fotolijsten’ die langs de route staan. De sfeer is perfect, de omgeving mooi, het publiek is gezellig, maar het is vooral warm!
Bij elke verzorgingspost pak ik extra drinken en gooi water over m’n hoofd.Slachte_6198IMG_6129

De route gaat door weilanden en dorpjes, Jeffrey is inmiddels volledig uit het zicht verdwenen en ook Nikki heeft weer haar eigen tempo opgepakt. Bij 22,5km moet ik stoppen om te plassen, als ik klaar ben zie ik dat Nikki weer aansluit 😀 helaas is dit maar voor een klein stuk, zij heeft het te benauwd. We zien haar pas weer bij de finish. Gelukkig lopen we voorlopig even niet meer door weilanden maar enkel op verharde paden  het wordt steeds warmer en dit kost me veel energie, m’n benen willen gelukkig wel door, maar ik merk dat m’n lichaam niet meer weet wat het met de warmte aan moet. Ik krijg steeds kippenvel en af en toe rillingen. Maar dit probeer ik te negeren en geniet van het feit dat ik hier mag lopen. John heeft wat last van z’n maag, waarschijnlijk ook door de warmte en gaat bij 32km even naar de kant. Ik besluit rustig door te lopen, denkend dat hij er snel weer aankomt.160604 - SLACHTE16 - DSC_4546
Dit duurt echter wat langer en ik vraag me af wat er aan de hand is, maar bij 35km zie ik hem weer aankomen. Daar staat een bekende langs de kant, maar ik weet pas na een meter of 10 wie ik net gedag heb gezegd (sorry Anja). John maakt een praatje met haar en roept me nog. Maar ik zie geen cola dus loop ik door 😉  Tot mijn frustratie gaat de route vlak hierna weer door een weiland, hier zat ik echt niet meer op te wachten, maar goed, net seure, draven! Bij 39km kom ik Wilja tegen en we lopen even samen op, leuk haar toch nog tegen te komen! Even hierna loopt John gelukkig ineens weer naast me en gaan we samen op de finish af.
Respect voor John, om er nog even een versnelling in gezet te hebben! De laatste paar 100 meter (300!) probeert John me nog even in de maling te nemen, geen grappen nu, anders mag je niet meer mee 😉 En dan is daar de finish! Opgelucht pak ik een blikje sportdrank aan en ik moet even realiseren dat ik er ben. Blij geef ik John een knuffel, en zeg dat ik terug wil lopen om Nikki te zoeken. Maar die staat ineens achter me….

Nikki
Ik heb Anouk nog nooit eerder zo verbaasd zien kijken als ze mij ziet staan. Als ik zeg dat ik ben uitgestapt lopen de tranen weer over mijn wangen Slachte_6151en ook Anouk en John doen gezellig mee. Ik krijg een paar lekkere zweet knuffels en ik slik mijn tranen weer weg. Ik laat ze weer lopen als Nicole zegt dat ik trots mag zijn op mijn verstandige keuze om te stoppen. Op de foto die vervolgens gemaakt wordt kan ik gelukkig al weer een beetje lachen.

Bij kilometer 26 stroomden de tranen over mijn wangen nadat ik ze eerder al weg had moeten slikken. Een man sprak mij aan met wat Friese woorden waarvan ik niks begreep maar ik kon alleen zeggen dat het niet meer ging. Iets verderop was een waterpunt en ik dronk snikkend een 160604 - SLACHTE16 - DSC_4559bekertje water. Een vrouw van de organisatie pakte me beet en begeleidde me naar een stoel in de schaduw. Terwijl ik voorover gebogen hing vroeg ze hoe het met me ging. Was ik duizelig of misselijk? Nee ik had het benauwd en was verkouden.
De afgelopen 2 dagen voelde ik me niet lekker maar ik bleef koortsvrij dus ik wilde die marathon wel lopen. De warmte maakte het me ook niet gemakkelijk dus ik kwam mezelf behoorlijk tegen. Ik was er helemaal klaar mee en de waterval aan tranen begon weer. De man die me eerder had aangesproken kwam nog kijken hoe het met me ging en vroeg me waar ik heen moest. De finish zei ik… Het zweetbandje om mijn pols werd nat gemaakt, een bekertje prik, een bekertje water en later nog een appel werden in mijn handen gedrukt. Hulde voor de organisatie want ik werd echt goed verzorgd. De bezemauto arriveerde en ik mocht plaatsnemen naast een man en een vrouw. De vrouw kon waarschijnlijk zien dat ik had gehuild want ze vroeg me wat in het Fries. Na 2x wat zegt u begreep ze dat ik het niet verstond en vroeg ze heb je tranen? Alsof dat het startsein was begon ik weer te snikken. Je zou toch denken dat ik al het vocht er al had uitgezweet. De Slachtemarathon doet zijn naam eer aan zei de man en hij had gelijk want terwijl wij over parcours reden zag ik steeds meer hardlopers wandelen.

Onderweg pikten we nog 2 lopers op waarvan 1 een winnaar was van een eerdere editie, werd mij verteld. Bij de EHBO post op 32 km sloten 2 auto’s aan vol met hardlopers waarbij het ook niet meer ging. Hadden Anouk en ik het er bij de start nog over dat we Bertus nog niet hadden gezien. 1x raden wie ik daar tegen kwam. Met 3 auto’s volle bak werden we afgezet vlakbij de finish en ging ik op zoek naar mijn tas en de marathonners.

Slachte postzegel

John, Anouk en Nikki:
Complimenten aan de organisatoren van de Slachtemarathon voor de verzorging van start tot finish én de wijze waarop de ingeschreven deelnemers in de aanloop naar 4 juni op de hoogte werden gehouden, de opstapplaatsen, het busvervoer, alles tot in de puntjes verzorgd. Maar zeker ook twee duimen en applaus voor alle toeschouwers, supporters, bekenden, minder bekenden en vrijwilligers die eraan hebben meegedragen dat wij hebben kunnen genieten van deze vijfde editie van de Slachtemarathon.

Advertenties

6 Comments Voeg uw reactie toe

  1. anothermiletorun schreef:

    Erg leuk geschreven verslag zo van jullie drietjes! Knap hoe jullie in die hitte 42 km hebben gelopen! Voor Nikki is het natuurlijk super balen, je hebt er tenslotte lange tijd voor getraind! Evengoed super gedaan hoor, als je niet lekker bent toch nog 26 km lopen! Je mag idd trots zijn op wat je hebt bereikt en op je verstandige keuze om te stoppen!

    Like

    1. John schreef:

      Dank je wel Irene. Nikki heeft een moeilijk maar verstandig besluit moeten nemen en maakt dit echt wel weer goed.

      Like

  2. Emma schreef:

    Heel leuk verslag en felicitatie’s voor Anouk en John .
    Knappe prestatie !
    Jammer voor Nikki dat ze ziek was ,anders had haar dit ook gelukt!

    Like

    1. John schreef:

      Dank je wel Emma! Super trots op Anouk en Nikki en ondanks de warmte was het een mooi evenement.

      Like

  3. Margret schreef:

    Leuk om even met jullie de Slachte marathon mee te beleven. Zeker weten een titanen slag. Vroeg eruit 😓 En dan die hitte is killing. Allemaal alles gegeven 💪🏼.
    Ik lees voor het eerst jullie blog en het is super om te lezen dat jullie zo hecht zijn.
    Super team , of crew,.

    Gr Mar

    Like

    1. John schreef:

      Dank je Margret. Hebben we je enthousiast gemaakt om deze alvast met potlood in de agenda neer te zetten? 😉 Snel verder lezen zou ik zeggen, want er staat genoeg.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s