We run Berlin

In deze blog schrijven Sierd, Marlous en als gastblogger Manon over hun beleving van de Marathon van Berlijn. Tijdens het lezen zal je het volgende opvallen, onze verhalen komen nogal overeen, dit is de schuld van  een gele bol die de hele dag niet wilde stoppen met schijnen terwijl wij een barre tocht maakte door Berlijn.

img_2095

Marlous:
Na de marathon in Düsseldorf en Apeldoorn stond Berlijn op de planning!
Vorig jaar liep ik ook in Berlijn en wilde dit nog graag een keer ervaren. Samen met Manon ging ik vrijdag al vroeg op pad met de trein van 6:00 uur vanuit Apeldoorn.
5,5 uur later arriveerde wij in Berlijn, wat een groot en onduidelijk  station na heel wat heen en weer te hebben gelopen kwamen we er eindelijk achter hoe we bij ons hotel zouden komen. Alvast een lichte warming up voor zondag;).
Vrijdagavond aten we gezellig met crazie Sierd en zijn vrouw Esther die ook mee was voor support! (leuk je te ontmoeten Esther)
Zaterdag gingen we op tijd naar bed en zondag ging de wekker al vroeg om 6:15 RACE DAY!!

img_2177

Om 7:45 vertrokken wij naar de start met z’n 3tjes waar we rond 8:45 aankwamen gauw de spullen afgeven en de blaas legen in een bosje aangezien de dixies roken alsof je recht in het riool zat.
Het startvak was uitgepuild vol en we moesten wachten tot we erin konden klimmen. Sierd stond een aantal startvakken voor ons, voordeel als je een witte Keniaan bent ;).
Ik zou deze marathon alleen gaan lopen en zag daar een beetje tegenop omdat ik nog nooit een alleen had gelopen, ik vind het een stuk gezellig om samen te lopen en wat te kletsen en samen ervan te genieten.
Daar was het startschot en we waren los! Mijn enige doel was uitlopen en proberen ervan te genieten alleen. De eerste 15 km vloog voorbij en bij de 22 km zou Esther staan daar keek ik wel naar uit even een bekend gezicht in het publiek. Kon niet echt aansluiting vinden bij iemand, de ene loper ging te hard en de andere te zacht. Bij 22 km zag ik Esther en riep naar haar dat het eigenlijk wel erg warm was, voor mijn gevoel zag ik eruit als een ontplofte tomaat.
Onderweg kwam ik ook nog Harm tegen de vriend van Nancy(nensmens op Ig) die onverwachts zijn eerste marathon liep en nooit verder had gelopen dan 21 km, hij heeft hem ook uitgelopen wat ik echt super knap vind, petje af voor je prestatie! Ook kwam ik Stefan tegen die stond langs de kant, zelf liep hij 2 weken geleden de 100km van Winschoten alleen bij het idee word ik al moe;), zijn vriendin Susanne liep ook mee in Berlijn.
Na de 30 km begonnen steeds meer mensen te wandelen en zag ik steeds meer mensen onwel worden, het werd ook steeds warmer en warmer. Het gaf me geen fijn gevoel, tempo wat terug en bij elke waterpost drinken. Onderweg kreeg ik nog een heel lief spraakberichtje van mijn ouders. Bij 37 km appte ik Michiel of hij nog ergens stond toevallig, hij was bij de finish omdat hij een deel met een vriend van hem had meegelopen. Hij stuurde heb je iemand nodig, het antwoord was ja. Ik miste iemand tegen wie ik kon praten en dat werd op dit punt nog duidelijker dan ik van te voren al zelf had gedacht. Bij km 40 stond Michiel en rende het laatste stukje met me mee, waarvoor mijn dank!! Even lekker kletsen je gedachten verzetten dan vliegen de kilometers voorbij.

Dit was een leerzame marathon, ik ga dit nooit meer alleen doen. Voor mij geldt echt hoe meer zielen hoe meer vreugd. Tijd is overigens ook maar relatief en in mijn ogen totaal niet belangrijk. Gezond en met veel plezier de finish halen staat voorop vind ik! Bedankt Berlijn voor deze bevestiging.
Volgende marathon loop ik lekker weer samen en dan wel met m’n lieve vriend en m’n mams.
Trots ben ik op mijn 2 vriendjes Manon en Sierd die ook beide zeer hun best hebben gedaan!!
Manon volgende keer maar weer samen he;)!

Manon:
Mijn 4de marathon, mijn 1ste buitenlandse marathon en mijn 1ste marathon van 2016.
Doel: ontspannen uitlopen binnen de 4 uur
25 september
9:15u stonden Marlous en ik in startvak F. De spanning sloeg toe en dat was te merken aan mijn hartslag (120-130).
9:30u gingen wij dan ook eindelijk van start! Ik had er onwijs veel zin in. Belangrijkste was dat ik niet te snel van start zou gaan. Mijn horloge geeft na iedere km aan op welke pace ik zit. Eerste km iets te langzaam, maar al gauw ging iedere km iets sneller dan ik zou willen. Vorig jaar in Amsterdam ging ik ook vlot van start en daar kwam ik na 30km ‘de man met de hamer’ tegen. Ik was bang dat dit me weer zou gebeuren en daardoor was ik heel erg gefocust op mijn pace. Ik merkte dat ik iedere keer rond de 28min zat na 5km, dus dat was prima. Maar in mijn hoofd was het niet prima. Ik voelde me niet ontspannen, kwam niet in een lekkere flow en was teveel bezig met mijn pace. Constant gezocht of ik bij iemand kon aansluiten, maar of mensen liepen te snel of te langzaam. Na 18km was ik het zat, ik had besloten dat ik niet meer iedere km op mijn horloge mocht kijken. Ik wilde op gevoel gaan lopen, het liefst gooide ik mn horloge aan de kant! Dit besluit voelde echt als een bevrijding, op zoek naar ontspanning dus.
Op 22km zou Esther (vrouw van Sierd) staan, iets om naar uit te kijken. Ze zou staan bij een rode luifel en na 3 rode luifels zag ik haar dan staan! Heerlijk is dat om dan een bekende te zien. Even spookte het door mijn hoofd om hier te stoppen en te wachten op Marlous en dan samen de marathon uit te lopen. Maar toch liep ik door..
Bij de 24km liepen we onder een treinbrug door. Er werd getrommeld en geloeid door de lopers, kippenvel over mijn hele lichaam! Wauw, dit is genieten! Dat geeft energie. Net zoals ik plots mijn naam hoorde roepen door Stefan. Bam, weer een boost!!
Ondanks deze fijne momenten, werd het er allemaal niet makkelijker op. Mijn bovenbenen waren opeens compleet verzuurd. Nog nooit gehad, maar kan je wel zeggen dat het niet lekker loopt! Ik kon mezelf ook niet meer echt motiveren. Ik liep van waterpost tot waterpost en was blij als ik even kon wandelen. Stiekem keek ik ook of ik Marlous misschien al zag aankomen, dan konden we samen verder lopen. Maar helaas, we zagen elkaar pas na de finish. Wat baalde ik onderweg dat we niet gewoon samen zijn gestart. Dat was zóveel gezelliger geweest en wellicht ook wat makkelijker geweest.
De laatste 10km waren echt een martelgang. Dat wandelen voelde zóveel fijner dan het hardlopen, dat ik steeds meer smoesjes had om te gaan wandelen. Totdat ik op een gegeven moment de Brandenburger Tor in de verte zag. Ik wist dat het dan nog een stukje is tot de finish, maar het einde is in zicht. Ik heb me kapot gelachen om de mensen die al begonnen met een sprintje trekken voor de Brandenburger Tor. Die mensen kwamen bedrogen uit.
Op een gegeven moment zag ik een boog staan. Is dat dan de finish? Ik durfde het bijna niet te geloven.. Totdat ik zag dat er een tijd op stond. Ja, dit is de finish! Ik kijk op mijn horloge en zie dat ik nog op 4:15 kan finishen. Ik zet nog ff aan en schreeuw het uit, met 2 armen in de lucht, zodra ik de finish bereik.
Wat een mindfuck was deze marathon, maar wat ben ik trots dat ik het weer heb geflikt! En wat ik heb geleerd van deze marathon? Samen lopen is zóveel meer waard dan een mooie tijd neerzetten.

Sierd:
Wat ik dus mooi vind aan de mens is dat niemand gelijk is en dus ieder op zijn manier het hardlopen beleefd, jullie hebben net de verhalen gelezen van Marlous en Manon die in Berlijn de bevestiging hebben gekregen dat alleen lopen en voor tijd lopen gewoon niets voor hun is en ik kan daar alleen maar respect voor opbrengen, maar zelf ben ik een totaal andere loper en zeker een andere marathon loper, gezelligheid is leuk voor de start (20 minuten voor de start max) en na de start, maar tijdens de marathon kan gezelligheid mij gestolen worden en is tempo en tussentijden en eindtijd het belangrijkste en zo sta ik dan ook aan de start van de marathon van Berlijn, mijn 3de buitenlandse marathon en met de wetenschap dat deze marathon eigenlijk te vroeg is, graag had ik nog een paar wedstrijdjes gelopen om wat ritme te krijgen en wat baantraining om tempo te krijgen, maar helaas door een blessure behandeling en een late vakantie moest ik het alleen doen met mijn trainingen die ik nooit pijnvrij heb kunnen doen.
Nog een paar minuten voor de start en neem het besluit om gewoon te gaan en te zien waar het schip strand, niet inhouden en niet verstoppen, gewoon lopen voor wat ik waard ben op dat moment en daar sta je dan in vak B met andere snelle lopers die vanuit alle hoeken van de wereld komen (122 nationaliteiten)….zodra het startschot afgaat ga ik op pad met eerst wat haperingen door de drukte, maar al snel had ik een op gevoel goed tempo te pakken en volgens de horloge ging die rond de 3:40 de km en dat is niet zo snel als ik gehoopt had, maar meer zat er niet in en ging ik mee in de stroom van best veel snelle lopers en genoot ik van de vele mensen langs de kant, pakte netjes water bij elke drankpost…waar sommige inhielden om te kunnen drinken en ik ook op de rem moest (kan toch niet?) en pakte ik elke 8km mijn gelletje en denderde door naar tussentijden waar ik wel tevreden over was, het viel mij allemaal niet tegen en de halve marathon ging in 1:18 en dat is dan wel een minuut langzamer dan in Rotterdam, maar wat is een minuut op 42km? En zo kwam ik ook voorbij het beruchte 22km punt en zag er nog fris en fruitig uit volgens betrouwbare bronnen, maar ik merkte wel dat het steeds warmer werd en Berlijn niet zo vlak is als in mijn gedachte (slecht huiswerk gemaakt) en bij 27km zakte het tempo in en werd het ook moeilijk om dat tempo vast te houden…WTF? Dit ging dus nog een lang gevecht worden lieve marathon Berlijn, maar ik ben nooit te beroerd om het gevecht aan te gaan en heel stiekem zijn de emoties alleen maar mooier als je na een zwaar gevecht toch de finish haalt en zo verstreken de laatste km’s tot ik rond de 39km Rik voorbij ging, die van plan was om een pr te lopen, maar hetzelfde overkwam als mijn persoontje en ik vind hem echt een topper en dus kreeg ik wat meer berusting in dit gevecht, want als het hem ook al overkomt…..niet lang daarna kwam de beroemde Brandenburger Tor in beeld en wist ik dat ik het gevecht gewonnen had en passeerde een paar honderd meter later de finish in een geklokte tijd van 2:44:16, hijgde ff wat uit en liep de drankposten tegemoet en nam dankbaar mijn medaille in ontvangst en toen ik daarna het plastic om mij heen geslagen kreeg, kwamen de emoties toch heel even los…..
Was dit mijn mooiste marathon? Nee…..was dit mijn snelste marathon? Nee…..wat was Berlijn dan wel? Berlijn was een gezellig weekend met dierbare mensen in een stad waar ik mij veel meer van voorgesteld had en een marathon waar ik heel graag had willen knallen, waar Marlous en Manon ontdekt hebben dat hoe hun voortaan de marathon willen lopen en ik al uitkijk naar de komende trainingen en weer wedstrijdjes aan het uitzoeken ben om mezelf klaar te stomen voor Rotterdam.

Advertenties

4 Comments Voeg uw reactie toe

  1. John schreef:

    Mooie vertaling van jullie belevenis Sierd, Marlous en Manon. Leuk gastblog Manon. Je bent welkom om hetzelfde te doen na je volgende marathon 😉

    Mooi een ieder het afleggen van die magische afstand op zijn/haar manier beleeft, gezond finisht en de uitkomst vertaald.
    Gefeliciteerd met wederom een marathonfinish voor jullie alledrie.

    Liked by 2 people

  2. kees schreef:

    Wat een leuke marathonverhalen van jullie 3.
    lieve Manon, hoe kan jet dat je zo teleurgesteld bent in je hardlopen, tewijl je op zo’n schappelijke tijd binnenkomt? Je moet je niet schamen voor je wandelen. Het is natuurlijk wel een vorm van toegeven aan je zwakte. Ja je benen zijn moe, en de rest misschien ook wel, maar ben wel bewust van wat er van je overblijft als je moe bent: je vrolijkheid en je drijfkracht om de finish te halen. Dit is veel waardevoller dan elke andere gedachte in je. Met je vrolijkheid en enthousiasme kun je jaren en jaren vooruit, en met je drijfkracht kun je bergen verzetten en andere mensen inspireren!
    groetjes van kees.. 🙂

    Liked by 1 persoon

  3. Arend schreef:

    Mooi verslag mensen om te lezen hoe jullie dit op ieders manier hebben beleefd.
    Gefeliciteerd 🙏

    Liked by 2 people

  4. Emma schreef:

    Goed en leuk verslag van jullie 3 tjes
    Mooi om te lezen hoe ieder van jullie hier instaat.prachtige prestatie hoor.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s