Trailrunning….. toch een vak apart

img_5779

Roos:

Veel van de crazies lopen al vaak trails, ik was denk de laatste die eraan moest geloven. De meesten vinden het super, dus ik wilde ook ervaren. In de buurt van mijn woonplaats was een redelijk korte trail, 12 km, dus dat kwam goed uit.
Zodoende ging ik zaterdag 28 januari op weg naar Sprint om te starten aan mijn allereerste trail van 12 km. Hoe moeilijk kan het zijn dacht ik? Ik kan rennen, ik houd van het bos, prima combi. Maar helaas bleek mijn verwachting onterecht.
Ik had goede zin. Ik vind het altijd leuk om bij atletiek vereniging Sprint te zijn en de zon scheen. Ik was wel net hersteld van een fikse griep, dus ik zou wel zien hoe ver ik zou komen. Aan de start hoorde ik Joan al omroepen dat de trail vorig jaar te kort was en dat we dat dus nog tegoed hadden. Ik had me ingesteld op 12km, dus dat viel al een beetje tegen. We gingen van start in de zon, so far so good.
In het begin waren er een aantal bottlenecks. Dus dat betekend stukjes wandelen in het bos, na 500m was dat gelukkig wel over. Ritme had ik nog niet, maar ik dacht dat dat door die bottlenecks kwam. Echter had ik 3 km later nog steeds geen ritme. Ik had zojuist een tak in mijn gezicht gehad en had op een bepaalt moment ook geen zicht meer op mijn voorgangers. (er waren wel nog hoop mensen achter me hoor) Ik werd langzaam chagrijnig, omdat ik zo bezig was met kijken waar ik mijn voeten neer moest zetten. Niet in de modder, niet op takken, niet in kuilen enzovoort. Daarnaast moest ik na een tijdje echt de lintjes in het bos gaan volgen, omdat ik mijn voorgangers niet meer zag. Het was goed aangegeven, maar ik was er wel heel erg mee bezig. Op de smalle bospaadjes had ik ook af en toe mensen in mijn nek hijgen die er niet langs konden, dat vond ik zelf een vervelend gevoel. Na een km of 9 had ik gelukkig op gelijke snelheid iemand 20 meter voor me lopen, dat was prettig, dan hoefde ik over de route niet meer na te denken.
Ik was moe, van het lopen in de modder, het zand en het zoeken naar een geschikt pad. Hoe vermoeider ik werd hoe vaker ik me ging verstappen. Bij de 12 km was ik zo blij dat ik er bijna was, maar sprint was nog niet in zicht. Ik wist dat hij iets langer dan 12 was, maar uiteindelijk was hij 13,5. Dat valt tegen als je aan het aftellen bent. Ik voelde me zo op, elke meter was ploeteren. En er waren ook geen toeschouwers om me op te peppen. ;-(
Bij de finish zag ik Mascha. Zo blij iemand te zien. Ik moest huilen, omdat ik zo kapot was. Het waren te veel kilometers voor net na mijn griep, te zwaar en ik had de moeilijkheid van trailen zwaar onderschat. Het is meer dan een wegwedstrijd. Daar hoef je je niet druk te maken over de route, die is overduidelijk. Je hoeft niet op te letten waar je loopt, het asfalt is immers lekker vlak. Bij trailen moet je op de ondergrond letten, de route en eigenlijk ook op de mooie omgeving waar je loopt. Ik weet dat ik op hele mooie stukken heb gelopen, maar ik heb ze niet gezien, omdat ik te druk met die andere dingen was. In een wegwedstrijd kan ik wel eens opkijken bij een mooi gebouw of brug of iets dergelijks en dan echt genieten van het feit dat ik daar ren, dat was nu niet zo.( denk aan: op de Erasmusbrug, in het olympisch stadion en onder het Rijksmuseum.)
Ik wil het trailen niet direct afschrijven, want het is iets wat je moet leren denk ik. Misschien een keer toch een clinic doen, goede schoenen ervoor kopen en eerst zelf op eigen gelegenheid een de natuur in gaan. Maar deze run viel tegen, ik heb het onderschat. Ik doe graag binnenkort een mooie boswandeling in de het Mastbos om te kunnen genieten van deze mooie plek. En wie weet over een tijd weer een keer opnieuw proberen met andere verwachtingen.

img_5778

Toch de finish gehaald op mijn tandvlees en met een pesthumeur, snel vergeten en op naar de volgende run, op ASFALT!
Bedankt Mastboscross en Run2day voor de goede organisatie, daar lag het in ieder geval niet aan 😉

 

Mascha:

De lange trail van de mastboscross, voor mij een aftrap….. van het nieuwe jaar, na mijn blessure aan mijn knie, maar zeker ook de aftrap naar het avontuur dat gepland staat in Juli……. DE EIGERTRAIL

Samen met mijn, ik kan inmiddels wel zeggen, trailmaatje Annelies vertrokken we zaterdag naar Sprint voor de 21km lange trail door het Mastbos. We waren ruim op tijd, dus rustig omkleden en wat inlopen en zwier- en zwaaibewegingen met de benen van tevoren. De groep deelnemers begaf zich langzaamaan richting start en zoals gewoonlijk bij een trail is dat geen dringwerk om vooraan te staan. Joan van Run2day legde nog even uit welke kleur lintjes er gevolgd moesten worden, voordat hij het startschot lostte. Het eerste stukje was vooral bedoeld om aan de 21km te komen denk ik, want in een soort rondje kwamen we nogmaals over de baan bij Sprint gelopen om onze weg daadwerkelijk in het bos te vervolgen. Ik had een lekker tempo en telde even in mijn hoofd hoeveel dames ik voor me zou hebben ongeveer. Ik dacht 2, dat betekende dus dat ik op een derde plek liep….. Ik besloot om volle bak te gaan. We liepen over brede paden, paardenpaadjes, single tracks, heuveltje op en af (met de nadruk op …..tje, want echte heuvels zijn er niet te vinden) en langs verschillende vennetjes. De ondergrond varieerde van onbevroren, tot ijsplaten en van relatief gladde stukken tot stijfbevroren stukken waar eerder met een mountainbike doorheen gereden was of iets dergelijks, het echte enkelzwikwerk. Het was dus goed opletten waar de voeten neergezet werden.

img_5792

Inmiddels was mijn tempo niet meer vol te houden en had ik in ieder geval 2 dames voorbij moeten laten gaan. Ik genoot van de mooie omgeving en van het zonnetje. Aangekomen bij de drankpost, op ongeveer 15km bleek ik op een 5de plek te lopen. Niet slecht, dat dan maar vol proberen te houden dacht ik nog. Ik nam een bekertje water aan en dronk er slechts een aantal slokken van want dit bleek echt ijskoud en dat had meteen zijn weerslag met een sanitaire stop als gevolg, daar ging m’n 5de plek……..

De laatste paar km had ik het even zwaar en was dan ook blij dat Annelies me tegemoet gelopen kwam, dat wordt een traditie vrees ik. Maar wel een leuke! Op naar de volgende uitdaging!

img_5780

Advertenties

One Comment Voeg uw reactie toe

  1. John schreef:

    @Roos,
    Je bent weer een ervaring rijker en weet nu waar je de volgende ja óf nee tegen zegt. Maar op karakter toch gewoon uitgelopen!

    @Mascha,
    Mooie training in de aanloop naar je avontuur!

    Leuk verslag crewies, trots op jullie en op naar de volgende…wedstrijd 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s