Limburgse Killer

Eind Oktober vorig jaar schreef ik me in voor de Eigerultratrail op 15 juli 2017 in Zwitserland. En ook crewmaatje Michel was enthousiast en schreef zich in. Hij voor de 51km en ik voor de 35km. In januari maakte ik een plan om een aantal trailwedstrijden in te plannen als een soort van training voor de Eiger. Naast de Sallandtrail in maart, volgende de Salomon Koning van Spanje om eind mei nog richting de Trail des Trappistes te gaan en in juni de Vaalserbergtrail.

Op zaterdag 6 mei was het vroeg dag, 5.50u de wekker en ontbijten met een bak yoghurt met muesli. 6.45u de deur uit om nog een Koning van Spanje trailer op te halen en gezamenlijk af te reizen richting Gulpen, Limburg.  Het start/finish terrein zag er gezellig uit, maar eerst maar eens de startnummers halen.

In de tussentijd stroomde het terrein steeds verder vol. Ondanks dat ook deze trail steeds drukker wordt, blijft de sfeer relaxed. Ik zag een aantal IG-ers, nog wat andere bekenden en natuurlijk m’n eigen crazy-maatje Michel. Die liep op zaterdag de 32km, net als ikzelf en zondags plakte hij er nog een “uitlooprondje”  van 43km achteraan. Respect Michel, crazy ultimaterT

Toen was er nog even een soort van stressmomentje om het startvak in te komen, maar ook dat is gelukt voor de starttijd van 10.00u. Na het startschot, was daar meteen het eerste stukje omhoog om vervolgens door het lange gras en de uitgebloeide paardenbloemen de weg te vervolgen. Ik voelde in de eerste 8km dat mijn benen het zwaar hadden. Ging het in die eerste km’s dan al zo omhoog? Als dit maar geen mentaal dingetje ging worden…… Ik besloot dus om de 32km op te delen in partjes, daarvan zat op dat moment een kwart er al op. De uitzichten blijven super in Limburg, dus daar dan ook maar op en top van proberen te genieten en de mindset te veranderen. Wat zaten er in het eerste deel veel draai- en klaphekjes, voor mijn benen soms een welkom, natuurlijk “rustmomentje”. Bij de verzorgingspost kwam ik crewie Michel tegen en we besloten een stukje samen op te lopen. Dat stukje werd uiteindelijk een km of 14. Michel had de GoPro mee, dus maakte af en toe een aantal foto’s.

Aangezien Michel meer trailervaring heeft dan ikzelf, gaf ik hem aan dat ik er geen probleem mee had wanneer hij door zou lopen. Maar Michel zou zondag nog 43km moeten lopen, dus die wilde niet te hard gaan zaterdags. Vanuit de verzorgingspost over kleine bospaadjes, brede mergelachtige paden tussen de weilanden, bruggetjes, een klein wateroversteekje en een geweldig mooi stuk bos met enorme dennen, vervolgden we de weg af en toe wat pratend. Thanks mies voor de samen afgelegde km’s. Een km of 4-5 voor de finish kon ik niet meer aanpikken en moest ik afhaken. Vooral de laatste klim naast de camping, waar vorig jaar de start en finish was, was een pittig stukje.

 

 

 

 

 

Denderend naar beneden kwam ik nog een plaatsgenoot tegen die met nog wat support zorgde voor een beetje energie. Nog een laatste stukje door het gras waar heel wat mensen nog wat laatste aanmoedigingen meegaven voor de echte laatste meters om vervolgens onder de finishboog door te gaan en te gaan genieten van een lekker puntje Limburgse vlaai. Daar stonden ook Michel en Monique voor een high-five en nog even een crewfotootje.

Geflikt weer! Mooie training voor de Eiger, maar ik heb nog wel wat te doen voordat ik naar Zwitserland vertrek.

Advertenties

One Comment Voeg uw reactie toe

  1. John schreef:

    Goed gedaan en leuk beschreven Mascha👍👏 Je hebt nog even om de ervaringen die je opgedaan hebt in de trainingen te verwerken en straks helemaal klaar te zijn voor de Eigertrail💪🏽

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s