Wings for life 2017

on

Beetje vreemd, maar wel leuk!

 Op 7 mei vond er in Breda, maar ook op 24 andere plaatsen over de hele wereld, Wings for life plaats. Dit is een hardloopevenement voor het goede doel. Dit doel is onderzoek naar genezing van dwarslaesie. De Slogan is dan ook, dat je rent, voor de personen die dat zelf niet meer kunnen.

Dit is geen gewoon evenement, want er zit een verrassend element in. Hoe ver deze run gaat is namelijk afhankelijk van je eigen snelheid en uithoudingsvermogen. De finishlijn haalt jou in! De finish is een catcher car, wanneer deze je inhaalt, kan je stoppen met rennen en is jouw race ten einde. Sommige mensen worden op kilometer 7 ingehaald en er zijn ook mensen die na 71km worden ingehaald. Deze auto gaat na een half uur rijden en hij begint langzaam. Na verloop van tijd gaat ook zijn tempo omhoog en zo zou de catcher car uiteindelijk alle deelnemers inhalen. Heel spannend dus. Ik wist zelf niet goed wat ik kon verwachten van deze run. Ik had wel een soort calculator op de site gezien, waarin je kon kijken hoe hard je moest lopen om een bepaalde afstand te halen. Ik had bedacht dat ik op een goede dag uit zou moeten kunnen komen tussen de 15 en de 18 km. Dit was niet direct mijn doel, maar wel een verwachting.

In de ochtend snel met mijn dochters om 9.00 uur al in Breda om mijn startnummer op te halen. In verband met mijn
oppas, was ophalen tot een uur voor de start geen optie. Ik kwam uiteindelijk om 12.10 voor de tweede keer met startnummer en al aan in Breda. Daar was mijn crewmaatje John ook met Ans, Marjolein en Joke. Iedereen had een andere verwachting, een ander doel. Marjolein en Joke wilden ongeveer 21km proberen en dan zouden we 5.20 gemiddeld per kilometer moeten lopen. Ze vroegen of ik aan wilde sluiten en dat besloot ik te doen. Ik zou wel zien.

Om 13.00 het startschot en daar gingen we. Tot 10/12 km ging het prima. De vaart zat erin, we liepen zelfs iets onder het gemiddelde. Onderweg kwamen we veel rolstoelers tegen. Wat een kracht moeten die in hun armen hebben zeg! Echt zo knap! Na 10/12km moest 1 van de dames plassen. Ik weet dat ik na stoppen niet meer in mijn ritme kom, dus ik besloot door te lopen en ze zouden me vanzelf wel inhalen.

Na 14/15 kilometer was het bij mij eigenlijk al echt op. Ik was te hard gegaan het eerste stuk en kon eigenlijk niet meer. Ik was misselijk (veel te weinig gegeten voor de start) en begon stukken te wandelen. Ik dacht dat die auto me dan zo in zou halen, maar dat was dus niet zo. Ik heb wel 100 keer omgekeken of hij er al was, maar helaas. Omdat er dan nog geen finish is, moest is door. Ik ben weer gaan rennen en dan weer stukken gaan
wandelen. Het was een uitputtingsslag. Rond de 18km hoor ik ineens mijn naam, daar zijn Marjolein en Joke. En ook erachteraan de catcher car. Wat een opluchting. We filmen onze finish en marjolein en ik zijn blij dat we klaar zijn. Niet onze dag. We stranden op 18,6 km, niet onze verwachting maar wel een hele mooie prestatie. Net voor de 19km is onze finish, voor Philipp Aigner was dat deze dag in Breda net na 71km.
😉

Joke, die voor de marathon aan het trainen is en een lange duurloop moest doen, rent nog tot het startdorp achter de catcher car aan. Marjolein en ik kunnen na onze finish vrijwel direct de bus in met gestrande runners. Deze bus brengt ons naar de start. Goed geregeld allemaal. Volgende keer maar luchtverfrissers in de bus, want 100 bezwete runners in een bus is echt niet te doen.

Terug bij de start zien we Ans, die heeft ook boven verwachting lekker gelopen. We krijgen een medaille en een Red Bull, die echt verkeerd viel bij mij. Joke was inmiddels ook gearriveerd en we horen dat John nog steeds onderweg is! Go John!
Uiteindelijk komt hij op 31km binnen. Wat een knappe prestatie. Ik kon hem helaas niet meer in real life feliciteren, omdat ik beroerd was en snel naar huis wilde.

Thuis snel onder de douche en ik had het gevoel dat ik zout nodig had. Dit resulteerde in natte bugels in de douche eten. Call me crazy, het deed me wel goed! Eenmaal na het eten, knapte ik langzaam op en kon ik toch nog goed nagenieten van deze gekke race.
Volgend jaar weer, maar dan mijn krachten beter verdelen en strakker op een plan lopen. Die auto pakt me volgende jaar pas na de 19km!

Voor mij (John) was dit de derde deelname aan dit bijzonder evenement, een beetje crazy, een goed doel, dus mij wel op het lijf geschreven. Hersteld van de Two Oceans ben ik in de voorbereiding op de volgende marathon en was dit evenement een mooi moment om te kijken hoe ik ervoor stond. Eerder liep ik hier respectievelijk 26 en 20 km, dit jaar was het mijn plan om in ieder geval verder te komen en met een pace rond de 5′ zo dicht mogelijk tegen de 30 km te halen.

Net voor de start een high five en kus voor de maatjes en ik ben weg. Een kilometer of 2-3 heb ik wel nodig om een beetje ruimte te krijgen en in het ritme te komen, maar dan gaat het ook heerlijk, sneller dan gepland, maar ik ga gewoon en voel me prima.

De kilometers vliegen voorbij, de 10 passeer ik net boven de 46 minuten, de halve marathon in 1:35 en de 25 km (het eerste rondje) passeer ik in 1:55, gewoon een pr! In de wetenschap dat ik de catcher car nog wel een stuk achter me moet hebben laat ik het tempo iets zakken en neem nu de tijd om gebruik te maken van de verzorgingsposten. Als de 30 in beeld komt begin ik me af te vragen waar die auto blijft, mijn gemiddelde pace is dan nog steeds ruim sneller dan de 5′ waarmee ik rekening had gehouden. Ik maak een foto van het kilometerbord en stuur die naar de groep met de mededeling “nog geen catcher car in zicht”. Het tempo is er wel een beetje uit, maar ik loopt gewoon door en zie wel hoe ver ik kom voor de catcher car mij passeert en daarmee de tijd registreert van deze run.

Als de auto er is geeft mijn Garmin 31,5 km aan, een prestatie waar ik heel erg tevreden over ben, een pr, mijn doel ruimschoots gehaald, goede vorm en dus een goed gevoel voor de aanstaande marathon en laten we het doel van dit evenement niet vergeten.

Met een aantal andere lopers met wie ik bijna gelijktijdig finishte wandelen wij een stuk verder om circa 1 kilometer verder in de bus te kunnen stappen die ons terugbrengt naar het Chassé veld waar iedereen binnengehaald en de medaille omgehangen krijgt. Roos is helaas al vertrokken, maar Marjolein, Ans en Joke wachten mij op en everybody is happy!

Waarom moet jij volgend jaar zeker meedoen?
– 100% van jouw betaling gaat naar het goede doel
– Breda is de parel van het zuiden
– De race met de catcher car is superspannend
– Je krijgt een heel mooi Puma runingshirt bij inschrijving
– Je neemt deel aan een wereldwijd fenomeen
– Er zit altijd een bekende Nederlander in de catcher car, dit jaar Kjelt Nuijs (schrijf je dat zo?)
– Onderweg zie je echte bikkels ( de mensen in rolstoel met bovenarmen van staal!)
– Anders dan anders, uniek concept!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s